داشته باشيم حقايق مذهبى بااين گونه مسائل غير قطعى تطبيق گردد. بلكه اين هماهنگى و توافق تنها در ميان «عقائد مسلم مذهبى» با «مسائل قطعى علوم» خواهد بود، و اگر اين اصل را دقيقاً رعايت كنيم ارزش علم و مذهب را هر دو دريافته‌ايم.

اين است عقيده ما درباره اسلام و تعاليم اسلامى، ولى ممكن است مثلا مسيحيان نتوانند (و حتماً هم نمى‌توانند) با داشتن بعضى عقائد غير منطقى و احياناً آميخته به خرافات چنين اعتقادى را

در مورد رابطه «علم و مذهب» داشته باشند، و به همين دليل دستگاه كليسا سالها با دانشمندان علوم مختلف مبارزه مى‌كرد، و حتى عده‌اى از آنها را نابود ساخت، كه ماجراى اسف انگيز آن در تاريخ قرون وسطى مشروحاً بيان شده است.

بنابراين اگر «گيورگيو» با پيش كشيدن تفكيك مسائل مذهبى از علم خود را از حل مشكل معراج در مورد پيامبر اسلام صلى اللّه عليه و آله يا حضرت مسيح (بشرحى كه در آغاز كتاب گفته شد) آسوده خاطر ساخته، ما نمى‌توانيم اين‌