همانطور كه ملاحظه مى‌فرمائيد اين نويسنده غربى دراين عبارت براى خداوند كرسى خاصى برافراز آسمانها تعيين كرده، و پيامبر اسلام «ص» را با تشريفات عجيبى تقريباً تا دومترى آن كرسى عجيب پيش برده است!

اگر بعضى از نوشته‌هاى اين نويسنده در اين قسمت دو پهلو و قابل تفسير باشد نوشته‌هاى نويسنده كتاب «محمد پيغمبرى كه از نو بايد شناخت» كاملا بى پرده و روشن و غير قابل تفسير است. او مى‌نويسد:

در آخرين آسمان، پيامبر به خداوند به قدرى نزديك شد كه صداى قلم خداوند را مى‌شنيد! و مى‌فهميد كه خدا مشغول نگاهدارى حساب افراد مى‌باشد! ولى با اين كه صداى قلم خدا را مى‌شنيد او را نمى‌ديد. زيرا هيچ كس نمى‌تواند خداوند را ببيند ولو پيغمبر باشد. هنگامى كه محمد از نزد خداوند مرخص شد كه به زمين برگردد دوازده فرمان يافت، همان گونه كه موسى‌

[١]. محمد و قرآن صفحه ٣٧ چاپ سوم ..