اعتقاد ما - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٣ - ٤٣- پاداشهاى معنوى و مادّى

(باغ‌هاى پرطراوت و مسكن‌هاى پاكيزه) مى‌افزايد: «وَ رِضْوان مِنَ اللَّهِ اكْبَرُ؛ و رضا و خشنودى خدا از همه اينها برتر است!» و بعد مى‌افزايد: «ذلِكَ هُوَ الْفَوزُ الْعَظيمُ؛ پيروزى بزرگ همين است!» [١] آرى لذّتى بالاتر از اين نيست كه انسان درك كند از سوى معبود و محبوب بزرگش پذيرفته شده و مشمول رضا و خشنودى و پذيرش او قرار گرفته است!

در حديثى از امام على بن الحسين عليه السلام مى‌خوانيم: «يَقُولُ (اللَّهُ) تَبارَكَ وَ تَعالى رِضاىَ عَنْكُمْ وَ مَحَبَّتى لَكُمْ خَيْر وَ اعْظَمُ مِمّا انْتُمْ فيهِ ...؛ خداوند متعال به آنها مى‌گويد: خشنودى من از شما و محبّتم نسبت به شما بهتر و برتر است از نعمت‌هايى كه شما در آن هستيد! ... آنها همگى اين سخن را مى‌شنوند و تصديق مى‌كنند!» [٢]

راستى چه لذّتى از اين بالاتر كه انسان مخاطب به اين خطاب شود: «يا ايَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ* ارْجِعى الى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضيَّةً* فَادْخُلى فى عِبادى* وَ ادْخُلى جَنَّتى؛ تو اى روح آرام يافته! به سوى پروردگارت باز گرد، در حالى كه هم تو از او خشنودى و هم او از تو خشنود، و در سلك بندگانم در آى و در بهشتم وارد شو!». [٣]

[١]. سوره توبه، آيه ٧٢

[٢]. تفسير عياشى، ذيل آيه ٧٢، سوره توبه، مطابق نقل الميزان، جلد ٩

[٣]. سوره فجر، آيات ٢٧ تا ٣٠