اعتقاد ما - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٩ - ٤١- شفاعت در قيامت
مىگردند، ولى فراموش نكنيم كه اين اذن تنها براى كسانى است كه پيوندهاى خود را از خدا و اولياء اللَّه قطع نكرده باشند، بنابراين شفاعت بىقيد و شرط نيست، آن نيز نوعى رابطه با اعمال و نيّات مادارد.
«وَ لا يَشْفَعُونَ الّا لِمَنِ ارْتَضى؛ آنها جز براى كسى كه خدا راضى به شفاعت اوست، شفاعت نمىكنند!». [١]
و چنان كه در گذشته نيز اشاره شد «شفاعت» راهى است براى تربيت انسان و وسيلهاى است براى جلوگيرى از غوطهور شدن در گناه و قطع تمام پيوندها و روابط از اولياء اللَّه به انسان مىگويد اگر آلوده گناه هم شدهاى، از همان جا باز گرد و بيش از اين گناه مكن!
به يقين مقام «شفاعت عظمى» از آن پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله است و بعد از او ساير پيامبران و امامان معصوم و حتّى علما و شهدا و مؤمنان عارف و كامل و از آن فراتر قرآن و اعمال صالحه نيز براى بعضى شفاعت مىكنند.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مىخوانيم: «ما مِنْ احَدٍ مِنَ الاوَّلينَ وَ الآخِرينَ الّا وَ هُوَ يَحْتاجُ الى شَفاعَةِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله يَوْم القِيامَةِ؛ هيچ كس از اوّلين و آخرين نيست مگر اينكه نياز به شفاعت محمّد صلى الله عليه و آله در قيامت دارد!». [٢]
در حديث ديگرى در كنز العمّال از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله آمده است: «الشُّفعاءُ خَمْسَة: الْقُرْآنُ و الرَّحْمُ وَ الامانَةُ وَ نَبِيُّكُمْ وَ اهْلُ بَيْتِ نَبِيِّكُمْ؛ در روز قيامت پنج شفيع وجود دارد: قرآن، صله رحم، امانت و پيامبر شما و اهل بيت او». [٣]
[١]. سوره انبيا، آيه ٢٨
[٢]. بحارالانوار، جلد ٨، صفحه ٤٢
[٣]. كنز العمّال، حديث ٣٩٠٤١ (جلد ١٤، صفحه ٣٩٠)