عبرتهاي خرداد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٤٩ - وحدت و همدلي مؤمنان

به من خبر رسيده كه «بُسر» بر يمن تسلط يافته است. به خدا سوگند، مي‌دانستم كه مردم شام به زودي بر شما غلبه خواهند يافت؛ چراكه آنان در ياري كردن باطل خود، وحدت دارند، و شما در دفاع از حقِ خود پراكنده‌ايد؛ شما امام خود را در حق، نافرماني مي‌كنيد و آنان امام خود را در باطل، فرمان‌بردارند؛ ايشان در برابر رهبر خود امانت‌دارند و شما خيانت‌كاريد؛ آنان در شهرهاي خود به اصلاح و آباداني مشغول‌اند و شما به فساد و خرابي؛ [آن‌قدر فرومايه‌ايد كه] اگر من كاسة چوبيِ آب را به يكي از شما امانت دهم، مي‌ترسم كه بند آن را بدزديد ... .

به اين ترتيب حضرت بيعت كنندگان و افراطل خود با هم اتحاد دارند و با هماهنگي و برنامه‌ريزي، طبق دستور فرمانده خود عمل مي‌كنند، اما ايشان با اعتراف به اينكه با وليّ‌خدا و جانشينِ برحق پيامبر(صلى الله عليه وآله) بيعت كرده‎اند، و پيمان بسته‌اند كه تا آخرين نَفَس از او حمايت كنند، در راهِ حق سستي مي‌ورزند و هنگام عمل، هماهنگي و همدلي ندارند و از فرمان او سر مي‎پيچند.

امام علي(عليه السلام) همچنين پس از جنگ نهروان در سال ٣٨ هجري، در نكوهش سربازان خود كه براي نبرد نهايي با معاويه بهانه مي‌آوردند و سستي مي‌ورزيدند، مي‌فرمايد:

صارفني بكم صرف الدّينار بالدّرهم، فأخذ منّي عشرة منكم و أعطاني رجلاً منهم؛[١]

آگاه باشيد، به آنكه جانم در دست اوست سوگند، شاميان بر شما پيروز خواهند شد؛ نه از آن روي كه به حق از شما سزاوارترند؛ بلكه [بدين