فرمان‌برداری روشن گشت و هر نوع آزار و رنجش خاطر شریفش چه در زمان حیات و چه پس از آن، به دور از ایمان قرار گرفت. تنها چنین سفارشی، برای برترینِ از افراد است که عمل و سخن آنان الگو و عقلاً واجب الاطاعه است.

پس همانا هدف‌ از ارسال پیامبر و دستور به پیروی و نهی از سرپیچی، همگی برای هدایت و سیر مسیر سعادت است که بی‌تردید هیچ ‌کدام جز در ذیل تبعیّت محقّق نخواهد شد. تبعیّتی که ملازم حجیّت بخشی سنّت نبوی به‌ شمار می‌آید.

نتیجه‌گیری

پس از بررسی آیه‌های قرآن کریم با نگاهِ حجیّت بخشی به سنّت نبوی ٦، می‌توان به یک نتیجه کلی در همه آیات رسید و آن هم بی‌عیب و نقص بودن سیره و سنّت ایشان در همه ابعاد آن است. چرا که عصمت در همه مراتب آن، برای شخصیّت پیامبر(صل) نمایان‌گر اعتقاد به درستی در دریافت و ابلاغ وحی می‌باشد و این عقیده در پذیرش احادیثی که از صدور آن اطمینان وجود دارد مؤثر است.

برتری شخصیّت پیامبر اسلام در پیشگاه خداوند نسبت به سایر خلق‌شدگان، نیز دلیل بر برتری دستور، کلام و کردار ایشان خواهد بود. آن آیاتی که گویای این برتری است و هم‌چنین آیات دالّ بر عصمت، با استدلالی عقلی، حجیّت سنّت پیامبر را بیان‌ می‌کند. در کنار آن‌ها، آیه‌هایی که با دستور صریح به تبعیّت و بازداشت از سرپیچی از فرستاده خدا، امر به فرمان‌برداریِ بی‌چون و چرا از پیامبر دارد، بدون هیچ واسطه‌ای حجیّت سنّت و احادیث صادره را به ارمغان می‌آورد.