. هر كه گوش به گفته سخنگويى دهد ، در واقع او را پرستيده است . اگر [آن سخنگو] از خدا بگويد ، خدا را پرستيده ، و اگر از شيطان بگويد ، شيطان را پرستيده است.

٢٥٦.تَأخيرُ التَّوبَةِ إغترارٌ؛

.به تأخير انداختن توبه ، فريبْ خوردگى است.

٢٥٧.طُولُ التَّسويفِ حَيَرةٌ؛

.امروز و فردا كردنِ بسيار ، سرگردانى است.

٢٥٨.اَلإصرارُ عَلَى الذَّنبِ أمنٌ لِمَكرِ اللّه ِ؛

.پافشارى بر گناه ، ايمن شمردن خويش از مكر خداست.

٢٥٩.إظهارُ الشَّيءِ قَبلَ أن يُستَحكَمَ مَفسَدَةٌ لَهُ؛

.علنى كردن چيزى ، پيش از آن كه استوار شود ، مايه تباهى آن است.

٢٦٠.اَلمُؤمِنُ يَحتاجُ إلى تَوفيقٍ مِنَ اللّه ِ و واعِظٍ مِن نَفسِهِ وقَبولٍ مِمَّن يَنصَحُهُ؛

.مؤمن ، نيازمندِ توفيق از جانب خداوند و اندرز دادن به خويش و پذيرش اندرز از كسى است كه پندش مى دهد.