«هيچگاه مگو من مأمور و مديرم، فرمان مى‌دهم پس بايد اطاعت كنيد، زيرا اين كار باعث فساد وانحراف در دل، بى‌حرمتى به دين وقانون، زوال نعمت وبروز تحولات مى‌گردد.» «١» ٣- سرزنش: با توجه به مختلف بودن سليقه‌ها ويكسان ويك سطح نبودن افراد. (از نظر فكرى، عاطفى و ...) نبايد با سرزنش نمودن به خصوص نزد ديگران، همكار (حتى فرزند) خود را نگران ورنجيده خاطر كرد. امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
«مَنْ أَنَّبَ مُؤْمِناًأَنَّبَهُ اللَّهُ فى‌ الدُّنْيا وَاْلاخِرَةِ» «٢» يعنى هركس مومنى را سرزنش نمايد، خداوند او را در دنيا و آخرت مورد سرزنش قرار دهد.
(بعلاوه سرزنش دوستى و محبتها راآسيب پذير ساخته و بدبينى و برخى از آثار ناپسند روانى ايجاد خواهد كرد) بلكه بايد درحضور و غياب همكاران، خير و خوبى يكديگر را بخواهيد و عيوب را با محبت و پنهانى مانند آيينه (كه زشتى و زيبايى را، بدون سر وصدا به فرد مى گويد) تذكر دهيد نه توهين و تحقير نمودن فرد در ميان جمع.
امام صادق عليه السلام مى فرمايد:
«يَجِبُ لِلْمُؤْمِنِ عَلىَ الْمُؤْمِنِ أَنْ يُناصِحَهُ» «٣» واجب است بر مومن، خير خواه مؤمن باشد.
ودر بيان ديگرى مى‌فرمايد: