زندان - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨١

اخلاقى، اقتصادى، فردى واجتماعى آن نيست ولى يادآور مى شويم كه هيچگاه ناراحتيهاى محيط كار و بيرون خانه را به آن محيط امن و عاطفه نبريم و با آتش و طوفان خشم و برخوردهاى خشن، گلها و شاخه هاى لطيف بوستان خانواده را درهم نشكنيم و نسوزانيم كه گناهى بس بزرگ است. و بعكس نيز گاه ناراحتى هاى ناشى از مسائل و مشكلات خانوادگى را به محيط كار و بر جان همكاران محترم و مردم نريزيم وبدانيم زندگى همراه با غمها و رنجهاست و هميشه بهار و پائيزش، زشت و زيبايش با هم است. و به فرموده حضرت على عليه‌السلام‌دنيا با بلا و گرفتاريها آميخته است. «١» و اين انسان با ايمان و اراده و استقامت است كه بايد با سر انگشت انديشه و مشاوره و مناجات، گره هاى زندگى را يكى پس از ديگرى از هم بگشايد و شادمان پيش رودنه آنكه با غصه و غضب خود را مريض و منزوى سازد.
٢- تكبّر: خود برتر بينى نسبت به افراد و برادرانى كه در يك تشكيلات كار مى‌كنند خاصه بعد از موفقيت در انجام يك مأموريت، بسيار زيانبار و نيز بيانگر ضعف نفس و عقده حقارت در شخص مى باشد. تكبر باغفلت از ياد خدا و توجه به خود ابتدا به صورت عجب (خود پسندى) بوده، آنگاه انسان، گرفتار خود بزرگ بينى مى شود، حتى توقع احترام بيشتر و سلام و ... از ديگران دارد.
امام باقر عليه‌السلام درمورد اين خوى زشت مى فرمايد:
«لا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كانَ فى‌ قَلْبِهِ مِثْقالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ» «٢» كسى كه در قلبش به اندازه سنگينى ذره اى تكبر باشد، وارد بهشت نمى شود.
حضرت على عليه السلام مى فرمايد:
«آفَةُ الرِّياسَةِ أَلْفَخْرُ» «٣» آفت مديريت خود پسندى و فخر فروشى است‌