محبت براى حفظ پيوندهاى اجتماعى واصلاح يك عضو آسيب ديده وباز گرداندن او به پيكر اجتماع است. محبت براى جذب وهدايت آنان است كه در اثرجهل وغفلت خطايى مرتكب شده‌اند وهنوز چراغ انسانيت وعشق به خدا ودين در دل شان خاموش نگشته است وبر اين اساس حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:
«لاتُبَذِلَّنَ وَدَّكَ اذا لَمْ تَجِدْ مَوْضِعاً» «١» هيچگاه محبت خود را در محل نامناسب صرف مكن.
وامام صادق (ع) مى‌فرمايد:
«مَنْ وَضَعَ حُبَّهُ فى‌ غَيْرِ مَوْضِعِهِ فَقَدْ تَعَرَّضَ لِلْقَطيعَةِ» «٢» كسى كه محبتش بى جا به كار گيرد خود رادر معرض قطع رابطه وزيان قرار داده است.
صداقت و راستگويى‌ از خصائص اخلاقى هر مسلمان وصفات پسنديده براى هر انسان، صدق وراستى در گفتار و كردار است ومؤمن بايد با راستگويى به خدا ورسول وبرادران ايمانى زمينه ساز رشد وشكوفايى ارزشهاى معنوى وكسب پاداشهاى دنيوى واخروى گردد.
در قرآن (غير از ثمرات فردى واجتماعى براى راستگوئى) آن را سرمايه سعادت ونجات در قيامت مى‌داند:
«يَوْمَ يَنْفَعُ الصَّادِقينَ صِدْقَهُمْ» «٣» روزى كه راستى راستگويان به آنان سود مى‌بخشد.