زندان - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢
اغلب مجازات حبس براى از بين بردن رجال و افراد سرشناس بود زنجير كردن زندانى اجراى عدالت محسوب مىشد. «١» «حبس جزء مجازاتهانبود بلكه وسيلهاى براى از ميان بردن بىسر وصداى اشخاص بلند مرتبت بوده كه وجودشان براى كشور وپادشاه خطر داشت، قلعه مستحكمى در خوزستان بود كه «گيل گرد» يا «اندهش» نام داشت وآن را انوشبرد يا «قلعه فراموشى» نيز مىخواندند، زيرا نام زندانيان وحتى آن مكان راكسى نبايستى برزبان مىراند.» «٢» قديم ترين زندان بزرگ در تهران، زندانى به نام «انبار شاهى» بود كه در زير نقارخانه ارك (محل فعلى بانك ملى بازار) قرار داشت وزير نظر حاجب الدوله (رئيس تشريفات) اداره مىشد ... غذاى زندانيان بسيار ناچيز بود ومردم به عنوان نذر، گاهى از سوراخ زندان غذا و خوراكى براى آنها مىانداختند، اصلاح سروصورت وحمام ونظافت وجود نداشت.
زندانيان ده الى چهارده نفرى به وسيله زنجيرى كه داراى طوقهاى متعدد آهنى بود به هم متصل مىشدند وانتهاى زنجير را از سوراخ درب اطاق زندان به خارج برده وبه وسيله ميخ آهنى بزرگى مانند افسار به زمين مىكوبيدندوو ...
در سال ١٢٩٢ ه. ش دولت ايران به منظور سر وسامان دادن به شهربانى كشور عدهاى مستشار از كشور سوئد استخدام كرد كه ابتداء آيين نامه زندانها راتهيه كرد ودر سال ١٢٩٧ به تصويب رسيد وزجر وزنجير كردن زندانى ممنوع شد. ودر سال ١٣٠٨ زندان قصر ساخته شد. «٣» و بعد از مشروطيت و افتتاح مجلس شوراى ملى، قانون مجازات عمومى كه از قانون جزايى ١٨١٠ فرانسه اقتباس شده بود، تقديم مجلس شد و در ٦ شهريور ١٣١٨ لايحه جديد قانون مجازات عمومى با اقتباس از قوانين ايتاليا و آلمان