گلزار مقدس: مشاهیر تخت فولاد اصفهان - قاسمی، رحیم - الصفحة ١٨٥ - اساتید

وی در کربلای معلی متولّد شد و همان جا علوم مقدّماتی را فرا گرفت.

در شانزده سالگی به اصفهان آمد و نزد آیات عظام: حاج شیخ محمّد باقر نجفی، میرزا محمّدباقر خوانساری، میرزا محمّدهاشم چهارسوقی، آخوند محمّد کاشی و غیره به تحصیل پرداخت.

میرزا یحیی در علوم عقلیه و نقلیه ماهر بود و علوم غریبه را نزد حاج ملّاهادی سدهی فراگرفته بود. همواره در خانه مسکونی خود در محلّه بیدآباد تدریس می نمود و طلّاب علوم

به درسش حاضر می شدند.[١]

با این فضائل و کمالات، در سخن سرایی به مرتبه ای بلند نایل، و از معاریف شعرای عصر خود بوده، و اقسام اشعار خصوصاً قصیده و مخمّس و مسمّط و غیره را غالباً به سبک میرزا جیحون یزدی، به غایت زیبا و دلربا می سرود که غالباً ناسخ اشعار دیرین، و مجالس مدّاحی و مصیبت را موجب آذین و تزیین گردیده، هرچند که شعر گفتن دون مرتبه و مقام او می نمود.

او برای تحصیل معاش همواره به تحریرات شرعیّه اشتغال داشت، و در خانه مذکور خود بدان کار همّت می گماشت.[٢]

وی در روز ٤ شنبه ٥ ذی القعده ١٣٤٩ق (٤ فروردین ١٣١٠ش) پس از ادای

---

[١] برخی از شاگردانش عبارتند از: آیه الله العظمی سیّد ابوالحسن اصفهانی، آیه الله سیّد حسن چهارسوقی، آیه الله شیخ عباسعلی ادیب، سیّد محمد حسن روضاتی، سیّد محمد حسین ملاذ روضاتی، سیّد ابراهیم سرّی و حسن وحید دستگردی.
[٢] زندگانی آیه الله چهارسوقی ص ١٦٥- ١٦٤.