يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاءً حَتَّى‌ إِذَا جَاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً وَوَجَدَ اللَّهَ عِندَهُ فَوَفّاهُ حِسَابَهُ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ* أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشَاهُ مَوْجٌ مِّن فَوْقِهِ مَوْجٌ مِن فَوْقِهِ سَحَابٌ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَراهَا وَمَن لَّمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً فَمَا لَهُ مِن نُورٍ) [١].

« (اين چراغ پرفروغ) در خانه‌هايى قرار دارد كه خداوند اذن فرموده ديوارهاى آن بالا برده شود (تا از دستبرد وشياطين و هوسبازان (در امان باشد)؛ خانه‌هايى كه نام خدا در آنها پرده مى‌شود، و صبح و شام در آنها تسبيح او مى‌گويند* مردانى كه نه تجارت و نه معامله‌اى آنان را از ياد خدا و برپاداشتن نماز و اداى زكات غافل نمى‌كند، آنها از روزى مى‌ترسند كهدر آن، دلها و چشمها زير ورو شود* تا خداوند آنان را به بهترين اعمال كه انجام داده‌اند پاداش دهد، و از فضل خود بر پاداششان بيفزايد؛ و خداوند به هركس بخواهد بى‌حساب روزى مى‌دهد* كسانى كه كافر شدند، اعمالشان همچون سرابى است در يك كوير كه انسان كشتند از دور آن را آب مى‌پندارد؛ امّا هنگامى كه به سراغ آن مى‌آيد چيزى نمى‌يابد و خدا را نزد آن مى‌يابد كه حساب او را به طور كامل مى‌دهد؛ و خداوند سريع الحساب است* يا همچون تاريكيهاى در درياى عميق و پهناور كه موج آن را پوشانده، برفراز آن موجى ديگر، بر فراز آن ابرى تاريك تاريكيهاى است يكى بر فراز ديگرى، آنگونه كه هرگاه دست خود را خارج كند ممكن نيست آن را ببيند و كسى كه خداوند نورى براى وى قرار نداده، نورى براى او نيست.»

بايد تأكيد كنيم كه خداوند متعال، مخلوقات را بوسيله رحمت خود آفريد، و رحمت او، همان نهايت و هدفى است كه دانش خلق‌

[١] - سوره نور، آيات ٣٦- ٤٠.