پيشوايان صديقين فاطمه زهرا(س) تجليگاه رسالت الهى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٧ - روش حضرت زهرا عليها السلام در تربيت

چون خورشيدى تابان نورافشانى مى‌كند. او در واقعه خونين كربلا چون شيرى بى‌پاك شمشير مى‌زد، و همين شجاعت در كلامش نيز آشكار مى‌باشد، به گونه‌اى كه كسى را در آن سپاه چند هزار نفرى ياراى مقابله با سخنان و دلايل و براهين او نبود، تا جائيكه خود را در جواب دادن ناتوان يافتند و پرتاب سنگ و نيزه را آغاز كردند- آن هم از مسافتى دور- چون هيبت آن‌حضرت به ايشان اجازه نزديك شدن را به حضرتش را نمى‌داد.

در چشم اندازى ديگر از تاريخ به هنگام خطبه فدكيه، حضرت زهرا عليها السلام را مى‌بينيم كه دست دختر كوچكش زينب عليها السلام را گرفته و براى ايراد سخنانى آتشين بر عليه بازگشتگان به جاهليّت و در مقابل روح آز و طمعى كه بر جوّ آن دوره حاكم بود به سوى مسجد پدر بزرگوارش گام برمى‌دارد، اين امر بيدارى و هوشيارى آن‌حضرت را در برابر حوادث و اتّفاقات آن دوره نمايان مى‌سازد، ايشان آينده را نيز به روشنى مى‌ديد، به همين خاطر دست زينب عليها السلام را گرفته و با خود به‌مسجد برد تا دختر خود را براى مقابله با ستم و فساد عهد يزيد آماده سازد.

و چه با شكوه است صلابت و استوارى زينب كبرى عليها السلام در حمايت از برادر بزرگوارش سيّدالشّهدا و فرزندانش و فرزندان و خانواده‌هاى شهداى به جامانده از واقعه كربلا، همچنين ايستادگى ايشان در كنار امام معصوم يعنى امام زين العابدين عليه السلام تا آنجا كه امام زين‌العابدين قلب ايشان را از لحاظ مقاومت آهنين توصيف كرد.

سخنان زينب كبرى عليها السلام در مسجد كوفه كه مسجد پدرش بود