پيشوايان صديقين فاطمه زهرا(س) تجليگاه رسالت الهى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٦ - حضرت زهرا عليها السلام سنبل فضائل

مى‌بخشى، تا اينكه راضى شوى، در دنيا بلاهاى بيشمارى دامنگيرشان مى‌شود، از كسانى كه خود را به ملّت تو منسوب كرده و مى‌پندارند كه از امت تو هستند در حالى كه هيچ اعتقادى به تو و خدا ندارند سختيهاى زيادى مى‌بينند، با وضع دردناكى در درگيريها كشته مى‌شوند و مزارشان دور از يكديگر است. بخشش خداوند شامل حالشان است و تو در ميان ايشان هستى، خداوند را به‌خاطر الطافش سپاسگزار باش و به قضايش گردن نه. پس به آنچه كه براى شما برگزيد خداوند را شكر كردم و بر قضايش راضى شدم. [١]

بعد از آن جبرئيل از آنچه پس از من بر شما خواهد گذشت سخن به ميان آورد...

در آن هنگام سرور و شادمانى آن جمع به عزائى مبدّل گشت كه اهل‌بيت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نيز در آن شركت داشت.

ولى ممكن است- در مورد اين روايت و آنچه كه از رخدادهاى ناگوار به‌عنوان تأكيدى بر آن به وقوع پيوست- اين سؤال به ذهن ما خطور كند، آيا پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله كه بزرگ آفريده‌ها و اساس آفرينش حمكت‌هاى ربّانى خداوند است، اين حق را نداشت- هر چند براى لحظاتى- كه از ديدن خاندان با عظمت خود در فضايى از شادمانى بهره‌مند گردد تا با آنچه كه بزرگان ديگر خانواده‌ها از آن بهره‌مند مى‌شوند برابر گردد؟ و حكمت اين كه چرا خانواده نبوّت، همان‌

[١] - «بحارالانوار»، ج ٢٨، ص ٥٨.