پيشوايان صديقين فاطمه زهرا(س) تجليگاه رسالت الهى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٥ - حضرت زهرا عليها السلام سنبل فضائل

نظر افكند با نگاهى كه در آن خشنودى صورتش به وضوح نمايان بود، آنگاه مدتى طولانى به آسمان چشم دوخت و صورتش را به طرف قبله برگرداند با دستان باز دعا كرده پس از آن با صدايى كه همراه گريه بود به سجده رفته و بگرييد و بر ضجّه خود افزود، اشك از چشمانش سرازير شد سرش را بالا آورد و چشمانش را به زمين دوخت در حالى كه اشكهايش مانند قطرات باران فرو مى‌ريخت.

هنگامى كه پيامبر را چنين ديدم حضرت زهرا عليها السلام، امام على عليه السلام، امام حسن عليه السلام، امام حسين عليه السلام و من اندوهگين شديم، قصد آن كرديم تا در صورت طولانى شدن حالت پيامبر سبب را از ايشان جويا شويم، در اين زمان امام على عليه السلام و حضرت زهرا عليها السلام از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيدند: چه چيزى باعث گريه شما شده است؟ خداوند چشمان شما را نگرياند، وجودمان از ديدن اين حالت در شما دردمند گرديد.

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: اى بردارم! با شما شادمان گشتم به گونه‌اى كه تا امروز مثل آن شادمان نشده بودم، به تحقيق به شما نگاه مى‌كردم و خداوند را به خاطر نعمتش كه شما هستيد سپاسگزار بودم. ناگهان جبرئيل بر من نازل شد وگفت: اى محمّد صلى الله عليه و آله! همانا خداوند تبارك و تعالى از درون تو با خبر شد وبر خوشحالى تو نسبت به برادر، دختر و دو فرزندانشان آگاهى يافت، نعمت را بر تو كامل كرد، و به‌خاطر اين بخشش تهنيت گفت، آنها، فرزندان، دوستداران و پيروانشان را با تو در بهشت قرار داد و هيچ فرقى بين ايشان و تو نيست، دوست دارند همان جايى را كه تو دوست دارى و مى‌بخشند به همانگونه كه تو