مى‌فرمايد: (قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى‌ وَقَدْ كُنتُ بَصِيراً* قَالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذلِكَ الْيَوْمَ تُنسَى‌) [١].

«پروردگارا! چرا مرا كور محشور كردى من بينا بودم. خدا فرمايد:

اينچنين آيات ما به تو رسيد پس آنها را فراموش كردى و (در برابر) تو هم امروز فراموش شدى».

وكدامين آيت بزرگتر از حجّت خدا بر حقش و امين او در بلادش و گواه او بر بندگانش مى‌باشد؟!

كسى كه گذشتگان از پدران نخست او از پيامبرانند و پدران بعدى‌اش اوصيا كه درود و بركات خدا بر تمام آنها باد.

شما را كجا سرگردان كردند و همچون چهار پايان به كجا رو مى‌آوريد؟! از حق رخ بر مى‌تابيد و به باطل مى‌گراييد، ونعمت خدا را نا سپاسى مى‌كنيد يا از كسانى هستيد كه به پاره‌اى از كتاب ايمان مى‌آورند و به پاره‌اى ديگر كفر مى‌ورزند. پس پاداش آن كس كه چنين مى‌كند، از شما يا غير شما، چيزى نيست مگر خوارى در زندگى دنيا و عذاب طولانى در زندگى پاينده اخروى، و به خدا كه اين رسوايى بزرگ است.

خداوند كه از روى منّت و رحمتش بر شما فرايضى مقرّر فرمود، نه براى آن بود كه بدانها نياز داشته، بلكه (قرار دادن اين فرايض) رحمتى بود از جانب او كه معبودى جز او نيست، بر شما، تا پليد را، از پاك جدا سازد و آنچه را كه در دلهاى شماست بيازمايد و آنچه در دلهايتان است‌

[١] - سوره طه، آيات ١٢٥ و ١٢٦.