دادند، زيرا وى را تجسّم صفات شايسته و برتر خلافت مى‌ديدند. و آيا مگر نه اين است كه پيشواى مسلمانان بايد از جانب خداوند انتخاب شود و پيامبر صلى الله عليه و آله او را منصوب كند؟ و آيا مگر نه اين است كه رهبر مسلمانان بايد در اوج كرامتها و فضيلتها باشد و با كفايت‌ترين و با ابهّت‌ترين و داناترين مسلمانان به شمار آيد؟ و آيا مگر تمام اين ويژگيها، به شكلى كامل، در امام حسن گرد نيامده بود؟ آيا پيامبر اكرم درباره وى نفرموده بود: حسن و حسين چه برخيزند و چه بنشينند، هر دو امامند؟ و آيا امام حسن همانى نبود كه پدر بزرگوارش درباره او فرموده بود: «خاندان پيامبر، حيات دانش و مرگ جهلند. حلم آنان از علم ايشان و ظاهرشان از باطنشان و سكوتشان از حكمة سخنشان شما را آگاه مى‌كند. با حقّ، مخالفت نمى‌ورزند و در آن به اختلاف نمى‌افتند.

ايشان ستونهاى اسلام و محرمان راز هستند كه به ايشان اعتصام مى‌كنند.

به واسطه ايشان است كه حقّ به محل خود باز مى‌گردد و باطل از جايگاه خود كنار مى‌رود و زبانش از جايى كه رسته بريده مى‌گردد. دين را با خردى بيدار و با نگرش و دقت، دريافت كرده‌اند نه با عقل شنيدنى و از راه روايت كه راويان علم فراوان امّا رعايت كنندگانش اندكند».

پس از آنكه بهترين صحابه و انصار مردم را به بيعت با امام حسن ترغيب كردند، آنان با امام دست بيعت دادند. عبيداللَّه بن عبّاس در اين باره گفت: «اى مردم! اين فرزند پيامبرتان و وصى امام شماست، پس با او بيعت كنيد».

مردم امام حسن را از بُن جان و دل دوست داشتند. و اين دوستى از