«من بدين گونه براى جنگ بيرون آمده‌ام، يا ستمگرم يا ستمديده، يا سركشم و يا بر من سركشى شده است. پس اگر اين نامه من به دست هر كسى رسيد به خدا سوگندش مى‌دهم كه به سوى من حركت كند. تا اگر ستمديده‌ام، ياريم كند و اگر ستمگرم مرا به پوزش وادارد».

آنگاه امام حسن خود مردم را مخاطب قرار داد و آنان را به جهاد، ترغيب كرد. وى در اين سخنرانى پر شور به مردم گفت:

«اى مردم ما آمده‌ايم تا شما را به خدا و قرآن و سنّت پيامبرش و به آگاهترين و دادگرترين و برترين مسلمانان و وفادارترين كسى كه با او دست بيعت داده‌ايد، فرا بخوانيم. كسى كه قرآن بر او عيب ننهاده و سنّت، او را فراموش نكرده و از سابقان در اسلام بوده است. به كسى كه خداى تعالى و پيامبرش اورا به‌دو پيوند نزديك كرده‌اند: يكى‌پيوند دين وديگرى پيوند خويشى. به كسى كه از ديگران به هر نيكى سبقت جسته است. به كسى كه خدا و رسولش به يارى او از ديگران بى نياز مى‌گشتند. به كسى كه به پيامبر صلى الله عليه و آله نزديك مى‌شد در حالى كه مردم از وى دورى مى‌گزيدند. با او نماز مى‌گزارد در زمانى كه مردم مشرك بودند و در ركاب رسول خدا جهاد مى‌كرد. در وقتى كه مردم از پيش روى آن‌حضرت مى‌گريختند، و با او به نبرد مى‌آمد در حالى كه ديگر مردمان از يارى وى باز مى‌ايستادند. او پيامبر را تصديق مى‌كرد در حالى كه ديگران وى را دروغگو مى‌شمردند.

به او كه سابقه كسى در اسلام همسنگ سابقه او نيست‌