او اينك از شما يارى مى‌طلبد و به سوى حقّ فرا مى‌خواند و شما را فرمان مى‌دهد كه به سويش رهسپار شويد تا او را در برابر مردمى كه پيمانشان را با وى زير پا نهاده‌اند و ياران صالحش را كشته و عاملانش را مثله كرده و بيت المالش را به غارت برده‌اند، حمايت و يارى كنيد.

خداوند شما را مرحمت كند، به سوى او حركت كنيد. پس به معروف امر كنيد و از منكر جلوگيرى نماييد و در صحنه‌اى كه صالحان حاضر مى‌شوند، شما نيز حضور يابيد ...».

بدين سان قسمت نخست خطبه امام حسن پايان مى‌پذيرد. وى در آغاز اين خطبه نخست دستور صاحب حكومت (على عليه السلام) را از روى نامه‌اى كه امام بدو سپرده براى مردم مى‌خواند و سپس خود شخصيّت بر جسته خليفه را مورد شرح و توضيح قرار مى‌دهد تا بدين وسيله مردم خليفه را امين دين و دنياى خود قلمداد كنند. آنگاه به بررسى فتنه اصحاب جمل مى‌پردازد تا روح انسانى كه آنان را به دفاع از مقدّسات وامى‌دارد، برانگيزد و در پايان از بُعد دينى با آنان سخن مى‌راند و بدين ترتيب به كمال مقصود خويش دست مى‌يابد.

امام حسن عليه السلام پس از اين سخنرانى، خطبه ديگرى نيز ايراد كرد كه شور و حماسه در آن موج مى‌زد. وى طىّ اين خطبه مردم را به جهاد دعوت مى‌كرد و سرانجام در پس سخنرانيهاى آتشين وى، شمار بسيارى از كوفيان به قصد يارى اميرمؤمنان به گرد وى جمع شدند. نا گفته نماند كه به دنبال اين سخنرانيها اقدامات و تدابير ديگرى نيز اعمال مى‌شد تا اين سخنان اثر خود را از دست ندهند.