زندگانى پيامبر گرامى اسلام محمد مصطفي(ص) - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٢ - پيشگفتار مؤلّف
براى پرورش فرزندان شيرخوار خود برمىگزيدند تا فرزندان آنها تحت تأثير تربيت اين قبايل، قوى و به دور از هرگونه ناتوانى جسمى و روحى پرورش يابند.
از اين رو، عبدالمطلب، بزرگ بنى هاشم و سرپرست محمد، زنى پاك دامن از بهترين قبايل عرب و خوش خوىترين آنها برگزيد، تا محمد را شير دهد و او را در دامان پاك خود تربيت كند. اين زن «حليمه» نام داشت و به قبيله «بنىسعد» كه در اطراف شهر طائف زندگى مىكردند، منسوب بود.
اين كودك خجسته، در دامان قبيلهاى صحرانشين جاى گرفت. آنان به ديده محبت و دوستى به وى مىنگريستند. چراكه قدوم مبارك محمد، خير و بركت بسيارى براى آنان به ارمغان آورده بود. محمد در ميان آن قبيله به سرعت رشد مىكرد و پرورش مىيافت.
چون به شش سالگى رسيد، همراه مادرش در سفرى آكنده از مهر و محبت عازم يثرب (مدينه) شد. و چون از يثرب بازگشتند «آمنه» در «ابواء» بدرود حيات گفت و پسرش را يكّه و تنها در دنيا باقى گذارد.
بدينسان آن حضرت پدر و مادر خود را دركودكى از دست داد ويتيم ماند.
هنگامىكهبه هشت سالگى رسيد، سرپرست و جدش عبدالمطلب نيز از دنيا رفت و كفالت آنحضرت را برعهده ابوطالب نهاد. بعلاوه رياست قبيله بنى هاشم، و نيز مسئوليّت پذيرايى از حجاج خانه خدا به ابوطالب واگذار گرديد.