احكام مقدمات نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧١ - حديث شريف
«زمانى كه خورشيد زوال كرد، وقت هر دو نماز داخل شده است ولى اين يكى (ظهر) قبل از آن يكى (عصر) بايد خوانده شود.»
٣- حلبى مىگويد: از امام عليه السلام درباره مردى كه نماز ظهر و عصر، هر دو را فراموش كرده و در هنگام غروب خورشيد به يادآورد كه نماز نخوانده است. امام عليه السلام فرمود:
«إن كان في وقت لا يخاف فوت إحداهما فليصلِّ الظهر ثمّ يصلِّ العصر، وإن هو خاف أن تفوته فليبدأ بالعصر ولا يؤخّرها فتفوته فيكون قد فاتتاه جميعاً
، ولكن يصلّي العصر فيما قد بقي من وقتها، ثمّ ليصلّي الاولى بعد ذلك على أثرها» [١]
. «اگر براى او آنقدر وقت باقى مانده باشد كه يكى از دو نماز فوت نشود، اوّل ظهر وبعد عصر را بجا آورد، امّا اگر مىترسد كه (وقت كم مانده و) يكى از دو نماز حتماً فوت مىشود، پس به نماز عصر بپردازد و آن را به تأخير نيندازد و گرنه وقت عصر فوت مىشود و در نتيجه هر دو نماز او فوت مىگردد. پس بايد در وقت باقى مانده نماز عصر را بجا آورد و بعد به دنبال آن، نماز ظهر را بخواند.»
٤- امام باقر عليه السلام مىفرمايد:
«إنّه صلّى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله بالناس الظهر والعصر حين زالت الشمس في جماعة من غير علّة» [٢]
. «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در هنگاميكه خورشيد زوال كرد، هر دو نماز ظهر و عصر را باهم بدون علّت و عذر خاصّى، با مردم به جماعت خواند.»
٥- امام صادق عليه السلام فرمود:
[١] - وسائل الشيعه، ج ٣، كتاب الصلاة، باب ٤، ابواب المواقيت، ص ٩٤، ح ١٨.
[٢] - همان، ج ٣، ص ٩٢، ح ٦.