احكام مقدمات نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٩٠ - حديث شريف

فارغاً صحيحاً» [١].

«نمازى نيست براى كسى كه همسايه مسجد است و وقت دارد و سالم است ولى نمازهاى واجب را در مسجد حاضر نمى‌شود.»

٤- زريق مى‌گويد: شنيدم امام صادق عليه السلام فرمود:

«من صلّى في بيته جماعة رغبة عن المسجد فلا صلاة له ولا لمن صلّى معه إلّا مع علّة تمنع من المسجد» [٢].

«كسى كه به عنوان اعراض از مسجد، در خانه خود، نماز را به جماعت بخواند، براى او و براى كسى كه با او نماز خوانده است، نمازى نيست مگر به جهت علّتى (مرضى) كه مانع از رفتن به مسجد، شده باشد.»

٥- امام صادق عليه السلام فرمود:

«ثلاثة يشكون إلى للَّه‌عزّ وجلّ: «مسجد خراب لا يُصلّي فيه أهله، وعالم بين جهّال، ومصحف معلّق قد وقع عليه الغبار لا يُقرأ فيه» [٣].

«سه چيز به نزد خداوند متعال شكايت مى‌كنند: مسجدى كه خراب شده و اهل محل در آن نماز نمى‌خوانند، دانشمندى كه در بين نادانان واقع شده، و قرآنى كه گرد و غبار آن را فراگرفته و كسى آن را تلاوت نمى‌كند.»

٦- پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

«من مشى إلى مسجد من مساجد اللَّه، فله بكلّ خطوة خطاها حتى يرجع إلى منزله عشر حسنات، ومُحي عنه عشر سيّئات، ورُفع له عشر درجات» [٤].