احكام مقدمات نماز - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٦ - نماز منافق، كف زدن است

«واى بر نمازگزارانى* كه در نماز خود سهل‌انگارى مى‌كنند* همان كسانيكه ريا مى‌كنند* و ديگران را از وسايل ضرورى زندگى منع مى‌نمايند.»

(... وَإِذَا قَامُوا إِلَى الصَّلَاةِ قَامُوا كُسَالى‌...) [١].

«نماز را به جا نمى‌آورند مگر با كسالت.»

اين در حالى است كه مؤمنان با شتاب به سوى نماز مى‌روند و براى انجام آن كوشش دارند امّا منافقان، نماز را بجا نمى‌آورند مگر با حالت كسالت و تنبلى. از همين رو نماز، معيار شناخت مؤمن از منافق و ملاك شناخت درجات مؤمنين است.

در حديث منقول از هارون بن خارجه آمده است كه: براى امام صادق عليه السلام مردى از اصحاب خود را نام بردم و او را ستودم. امام عليه السلام به من فرمود:

كيف كانت صلاته؟ [٢]

. «نماز او چگونه است؟»

امّا نماز مشركان و نيايش آنان در خانه خدا، سوت زدن و كف زدن است. خداوند درباره آنها مى‌فرمايد:

(وَمَا كَانَ صَلَاتُهُمْ عِندَ الْبَيْتِ إِلَّا مُكَاءً وَتَصْدِيَةً) [٣].

«نمازشان نزد خانه خدا چيزى جز سوت كشيدن و كف زدن نبود.»

عيّاشى از امام صادق عليه السلام در تفسير اين آيه و معناى «مكاءً و تصدية» نقل مى‌كند كه امام فرمود:

التصفير والتصفيق‌ [٤].

«سوت كشيدن و كف زدن».