التماس كرد كه كتابى ميخواهم بنويسى در شرح حال معدنيات و ديگر تنسوقها و طرايف‌ها و چيزهاى غريب آنچه ترا معلوم است. بر حسب فرمان عالى اين كتاب را تأليف كردم و «تنسوقنامه» نام نهادم بر چهار باب قسمت كردم و اللّه الموفق و المعين»

در كتابخانه مجلس شوراى ملى نسخه ديگرى است بنام جواهرنامه بشماره ٩٠٠ كه آن نيز در مقدمه بافلاطون نسبت داده شده ولى نام تنسوقنامه در آن نيست مقدمه آن چنين است.

جواهرنامه افلاطون عليه الرحمة و الرضوان‌ «شكر و سپاس بى‌قياس حضرت پروردگار را جل جلاله اما بعد چنين گويد: مؤلف ابن مختصر حكيم افلاطون كه بعد از التماس سكندر بن فيلقوس از اين ضعيف اين چند كلمه در شرح معدنيات و جوهريات و خواص جواهر مرواريد و شرحهاى هريك بر بياض آورد و آن هفتاد چيزست و در چهار باب اختصار نموده باب اول در جواهر. مرواريد از جنس استخوانست و گويند از باران نيسانست.»

نظير اين نسخه جواهرنامه دو نسخه ديگر در فهرست كتابخانه پزشكى ديده مى‌شود كه بافلاطون منسوب است يكى در مجموعه شماره ٢٥٩ بنام تنسوقنامه و ديگر در مجموعه ٢٨٠ بنام جواهرنامه كه اين دومى با شماره ٩٠٠ مجلس شوراى ملى برابر و يكى است.

مصحح محترم كتاب عرايس الجواهر در پيش‌گفتارى كه بر اين كتاب نوشته‌اند در حاشيه صفحه ده نام چند كتاب كه مربوط به جواهرشناسى و معرفت سنگهاى قيمتى است آورده كه براى طالبان و علاقه‌مندان بدين فن بسيار مفيد و سودمند است.

گرچه كتابهائى كه در اين فن تاليف شده بسيار است و چنانكه ايشان‌

تنسوخ نامه ايلخاني مقدمه ٤٦ فصل در معرفت اديم و انواع آن ..... ص : ٤٣