نقد كنند [١] و برخى مفسّران نيز براى جداساختن حوادث گوناگون تاريخى، به تبيين و تمييز دو دوره افساد بنى‌اسرائيل و دو بلاى خداوند بر آن‌ها بپردازند. [٢] علّامه مجلسى با توجّه به تعارض روايات در منابع شيعى، بدون در نظر گرفتن گزارش‌هاى تاريخى و احتمالًا تحت تأثير ثعلبى در عرائس به اين احتمال دامن زده است كه بخت نُصَّر، عمرى دراز داشته و در دو دوره بلند مدّت به اورشليم حمله كرده است. [٣] در همين جهت نيز از دو بخت نُصَّر ياد شده كه يكى در عهد ارميا و ديگرى در عهد يحيى بوده است. [٤]
٣. ارميا و معجزه احياى مردگان: برخى منابع كلامى شيعه در اثبات عقيده رجعت، به ماجراى زنده شدن هزاران نفر از بنى‌اسرائيل پس از مرگ ناگهانى استدلال و ارميا را پيامبر آنان معرّفى كرده‌اند. شيخ صدوق از اين ماجرا چنين حكايت مى‌كند: آنان كه از بيمارى طاعون رنج مى‌بردند، براى رهايى از آن، همگى از شهر خارج شده، به ساحل دريا پناه مى‌برند؛ آن‌گاه فرمان مرگ از سوى خداوند بر آنان فرود مى‌آيد؛ سپس ارميا با گذر از جمع مردگان به خداوند روى كرده و از او حياتى دوباره را براى آنان خواستار مى‌شود و بدين ترتيب، همگى به حيات باز مى‌گردند [٥]: «الَم تَرَ الَى الَّذينَ خَرَجوا مِن‌ دِيرِهِم و هُم الوفٌ حَذَرَ المَوتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ موتوا ثُمَّ احيهُم». (بقره/ ٢، ٢٤٣) در منابع ديگر، نام اين پيامبر، حزقيل ياد شده است. [٦]
٤. ارميا و جالوت: در روايتى از هارون بن خارجه از امام باقر عليه السلام نقل شده كه ارميا همان پيامبر دوره جالوت* بوده كه مردم از او تعيين پادشاهى را درخواست كرده بودند تا به رهبرى او به مبارزه با جالوت برآيند. او نيز طالوت* را به فرمان خداوند براى اين امر برمى‌گزيند [٧]: «الَم تَرَ الَى المَلَإِ مِن بَنى‌اسرءيلَ مِن بَعدِ موسى‌ اذ قالوا لِنَبِىّ لَهُمُ ابعَث لَنا مَلِكًا نُقتِل فى سَبيلِ اللَّهِ ...* و قالَ لَهُم نَبِيُّهُم انَّ اللَّهَ قَد بَعَثَ لَكُم طالوتَ مَلِكًا».

[١]. تاريخ طبرى، ج ١، ص ٣٤٧؛ الكامل، ج ١،ص ١٩٨- ٢٠٦
[٢]. المعارف، ص ٤٧؛ تفسير قرطبى، ج ١٠، ص١٤١؛ مجمع البيان، ج ٦، ص ٦١٤
[٣]. بحارالانوار، ج ١٤، ص ٣٥٥
[٤]. اثبات‌الوصيه، ص ٨٦- ٨٧
[٥]. الاعتقادات، ص ٦٠- ٦١؛ بحارالانوار، ج٥٣، ص ١٢٨
[٦]. مجمع‌البيان، ج ٢، ص ٦٠٤؛ تفسيرعياشى، ج ١، ص ١٣١؛ البرهان، ج ١، ص ٥٠٣
[٧]. تفسير قمى، ج ١، ص ١٠٨؛ الصافى، ج ١،ص ٢٧٤؛ بحارالانوار، ج ١٣، ص ٤٣٩