قدرت پس از ضعف نيز تفسير شده است. [١]
همچنين در سوره هود/ ١١، ٨٤ و در پى نهى از كم‌فروشى، به نعمتهايى چون حاصلخيزى سرزمين، ارزانى، ثروت و روزى فراوان اشاره مى‌كند و يادآور مى‌شود كه با وجود چنين شرايط مساعدى، ديگر نيازى به كم فروشى و انباشت ثروت از راه نامشروع نيست‌ [٢]: «ولا تَنقُصُوا المِكيالَ والميزانَ انّى اركُم بِخَير». تفسير خير به ارزانى و حاصلخيزى در برخى احاديث نيز آمده است. [٣]
٤. انذار: بيم و اميد از ويژگيهاى روانى انسان است كه همواره زمينه و بستر لازم براى تهديد و تطميع افراد را فراهم مى‌سازد. به كارگيرى دو راهكار اساسى و ديرين انذار و تبشير از سوى همه انبيا در دعوت به توحيد، برهمين اساس قابل تحليل است كه در شيوه‌هاى تبليغى شعيب عليه السلام نيز به چشم مى‌خورد؛ وى گاهى قوم خود را از عذاب فراگير روز قيامت به عنوان پيامد بت‌پرستى و كم‌فروشى آنان در آخرت مى‌ترساند: «و انّى اخافُ عَلَيكُم عَذابَ يَومٍ مُحيط» (هود/ ١١، ٨٤) و گاه فرجام شوم فاسدان در اقوام پيشين را به آنان گوشزد مى‌كرد: «وانظُروا كَيفَ كانَ عقِبَةُ المُفسِدين» (اعراف/ ٧، ٨٦ و نيز هود/ ١١، ٨٩) و سرانجام هنگامى كه با اصرار كافران بر بت‌پرستى، كم‌فروشى و تكذيب خود رو به رو شد و از ايمان آوردن آنان نااميد گرديد آنها را به عذاب الهى تهديد كرد:
«ويقَومِ اعمَلوا عَلى‌ مَكانَتِكُم انّى عمِلٌ سَوفَ تَعلَمونَ مَن يَأتيهِ عَذابٌ يُخزيهِ ومَن هُوَ كذِبٌ وارتَقِبوا انّى مَعَكُم رَقيب». (هود/ ١١، ٩٣؛ اعراف/ ٧، ٨٧)
٥. تبشير: شعيب عليه السلام در ترغيب قوم به پرهيز از بت‌پرستى، كم‌فروشى و فسادانگيزى، از پيامدهاى نيك آن به شرط مؤمن بودن آنان خبر مى‌داد: «يقَومِ اعبُدُوا اللَّهَ ما لَكُم مِن الهٍ غَيرُهُ ... ذلِكُم خَيرٌ لَكُم ان كُنتُم مُؤمِنين». (اعراف/ ٧، ٨٥) از اينكه خير بودن امور ياد شده در گرو ايمان آنها خوانده شده و همچنين از تعبير «بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيرٌ لَكُم ان كُنتُم مُؤمِنين» (هود/ ١١، ٨٦) مى‌توان به دست آورد كه بيش از هرچيز مراد، پاداش‌

[١]. الكشاف، ج ٢، ص ١٢٨؛ مجمع‌البيان، ج٤، ص ٦٨٩
[٢]. جامع‌البيان، مج ٧، ج ١٢، ص ١٣٠؛مجمع‌البيان، ج ٥، ص ٢٨٥؛ الميزان، ج ١٠، ص ١٦١
[٣]. تفسير عياشى، ج ٢، ص ١٥٩