(واقعه/ ٥٦، ٧٩) يكى از احتمالاتى كه بيشتر مفسران اهل سنت به آن اشاره كرده‌اند اين است كه منظور از «مُطَهَّرون» فرشتگان الهى است كه از آغاز آفرينش از وسوسه‌هاى شيطانى و آلودگى به طبيعت جسمانى، پاك و منزه بوده‌اند [١]؛ همچنين در سوره مدثّر به پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله دستور داده شده است: «وثيابَكَ فَطَهّر». (مدثّر/ ٧٤، ٤) از جمله اقوال مفسران در اين آيه اين است كه مقصود از لباس، همين لباس ظاهرى است و منظور از سفارش به تطهير يا اين است كه پيامبر و ديگر مسلمانان بايد لباس آلوده به نجاست را شست و شو دهند (رفع) يا آنكه، بر خلاف شيوه رايج در دوران جاهليت، لباسهاى خود را كوتاه كرده، بر زمين نكشانند تا به نجاست آلوده نگردد (دفع). [٢] اين مفسران عرب زبان در تفسيرهاى خود بر احاديثى اعتماد كرده‌اند كه زبان مادرى غالب راويان آنها نيز عربى بوده است و هيچ يك از آنان استفاده از واژه تطهير درباره دفع آلودگيهاى تحقق نيافته را ناسازگار با برداشت زبانى خود نمى‌ديده‌اند.
٢ ج. مقصود از اهل بيت: پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله پيش و پس از نزول آيه تطهير، با شيوه‌هايى به ياد ماندنى اهل بيت را به همگان معرفى كرده، راهِ هرگونه توجيهى را بسته است.
براساس روايات فراوانى كه به «حديث كساء» شهرت يافته، رسول خدا صلى الله عليه و آله پارچه‌اى بر روى خود و على و فاطمه و فرزندانشان، حسن و حسين انداخته، جمله‌ «اللهم هؤلاء أهل بيتى» را براى آيندگان به يادگار گذاشت‌ [٣] و در پاسخ به امّ سلمه كه از شايسته‌ترين همسران پيامبر بود و پيوستن به اصحاب كساء را درخواست مى‌كرد، فرمود: «رحمت خدا بر تو باد. تو همواره به راه خير و رستگارى بوده‌اى و چقدر من از تو راضى‌ام؛ ليكن اين فضيلت ويژه من و اين گراميان است». [٤] پيامبر خدا براى آنكه وظيفه خويش در تبيين آيات الهى را به گونه‌اى شايسته به جاى آورد، به اين مقدار نيز بسنده نكرده، بلكه با به كارگيرى شيوه‌اى فراموش نشدنى و در مدت زمانى نسبتاً طولانى، آن هم به صورت‌

[١]. التفسيرالكبير، ج ٢٩، ص ١٩٥- ١٩٦؛تفسير بيضاوى، ج ٥، ص ٢٣٩- ٢٩٢؛ روح‌المعانى، مج ١٥، ج ٢٧، ص ٢٣٥
[٢]. التفسير الكبير، ج ٣٠، ص ١٩١- ١٩٢؛تفسير بيضاوى، ج ٥، ص ٤١١
[٣]. مسند احمد، ج ٧، ص ٤١٦- ٤١٧؛ ج ٥، ص٧٩؛ صحيح مسلم، سنوسى، ج ٨، ص ٢٧٦؛ سنن الترمذى، ج ٥، ص ٣١، ٣٢٨، ٣٦١
[٤]. بحارالانوار، ج ١٠، ص ١٤١؛جامع‌البيان، مج ١٢، ج ٢٢، ص ١١- ١٣؛ تاريخ دمشق، ج ٤٢، ص ٢٦٠- ٢٦١