رقم خورده است، خبر مى‌دهد: «الَم تَرَ كَيفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعاد». مفسّران درباره تفسير اين آيه و آيه بعد «ارَمَ ذاتِ العِماد» بر يك نظر نيستند. جمهور مفسّران، مقصود از «عاد» را همان «عاد أُولى» مى‌دانند كه در آيه‌ «وانَّهُ اهلَكَ عادًا الاولى‌» (نجم/ ٥٣، ٥٠)، و «وفى عادٍ اذ ارسَلنا عَلَيهِمُ الرّيحَ العَقيم» (ذاريات/ ٥١، ٤١)، از نابودى آنان به وسيله طوفانى سهمگين، خبر داده شده است. [١] هم‌چنين مفسّران با توجّه به ديدگاههاى گوناگون در تركيب ادبى آيه‌ «ارَمَ ذاتِ العِماد»، تفاسير مختلفى از آن ارائه كرده‌اند. بيش‌تر آنان به پيروى از نظر مشهور در تركيب آيه به صورت‌ «بعادٍ ارَمَ ذاتِ العِماد» بنابراين‌كه «ارم» بدل يا عطف بيان از عاد باشد، [٢] آن را نام «قبيله‌اى» مى‌دانند. [٣] در توجيه اين نام‌گذارى گفته شده: «ارم» نام جد [٤] يا مادر عاد [٥] يا لقب‌ [٦] خود او بوده؛ ازاين‌رو قبيله‌اش بدين نام شهرت يافته‌اند. در فرض ديگرى «ارم» مضافٌ اليه براى «عاد» يا مضاف محذوفى مانند «اهل» يا «صاحب» گزارش شده است. بنابراين فرض، مقصود از آن، نام شهر يا سرزمينى خواهد بود. محمد بن كعب قرظى، آن شهر را «اسكندريّه» [٧] و سعيد بن مسيّب و عكرمه آن را «دمشق» دانسته‌اند. [٨]
برخى از گزارش‌ها، ارم را همان شهر افسانه‌اى مى‌دانند كه شداد بن عاد با جمع‌آورى جواهرات، سنگ‌هاى قيمتى و ... در طول سيصد سال و با مشكلات فراوان بنا كرد؛ ولى هرگز نتوانست از آن بهره‌اى ببرد. [٩] همچنين در حكايت افسانه‌اى ديگر گفته شده: اين شهر، در كنار نهرى بزرگ بوده است كه هر سال، ماهى عظيمى در آن عبور مى‌كرد و مردم از آن بهره مى‌بردند و سال‌هاى بعد اين جريان تكرار مى‌شد. [١٠]

[١]. جامع‌البيان، مج ١٣، ج ٢٧، ص ١٠١؛التبيان، ج ١٠، ص ٣٤٢؛ مجمع‌البيان، ج ١٠، ص ٧٣٧
[٢]. البرهان، ج ٦، ص ٥٠٨؛ البيان، ج ٢، ص٥١١؛ الفريد فى اعراب القرآن، ج ٤، ص ٦٦٨
[٣]. مجمع‌البيان، ج ١٠، ص ٧٣٧؛جامع‌البيان، مج ١٥، ج ٣٠، ص ٢٢٠؛ تفسير بيضاوى، ج ٤، ص ٤١٤
[٤]. مجمع البيان، ج ١٠، ص ٧٣٧؛ نزهةالقلوب، ص ١٣٥
[٥]. الفريد فى اعراب القرآن، ج ٤، ص ٦٦٨
[٦]. مجمع‌البيان، ج ١٠، ص ٧٣٧؛تفسيرمراغى، مج ١٠، ج ٣٠، ص ١٤٢
[٧]. تفسير ابن كثير، ج ٤، ص ٥٤٢؛الدرالمنثور، ج ٨، ص ٥٠٩؛ تفسير قرطبى، ج ٢٠، ص ٣٢
[٨]. التبيان، ج ١٠، ص ٣٤٢؛ تاريخ دمشق، ج١، ص ١٣؛ معجم ما استعجم، ج ١، ص ١٤٠
[٩]. معجم‌البلدان، ج ١، ص ١٥٥؛تنويرالمقباس، ص ٥١٠؛ مجمع البيان، ج ١٠، ص ٧٣٨
[١٠]. مروج الذهب، ج ١، ص ٢٠١