بيشتر از كسانى است كه مكى بودن آن را ترجيح داده‌اند. [١] از سوى ديگر، چه بسيار است سوره‌هايى كه مكى ناميده مى‌شود، در حالى كه برخى از آيات آنها- به اتفاق مفسران- در مدينه نازل شده است و به طور كلى، سوره‌اى كه اولين آياتش در مكه فرود آمده است، هر چند آيات ديگرى در مدينه به آن ضميمه شده باشد، مكّى نام مى‌گيرد. [٢] گفتنى است كه در اين سوره هنگام اشاره به نعمتهاى بهشتى، سخن از حورالعين به ميان نيامده، بلكه به جاى آن گفته شده است: «و يَطوفُ عَلَيهِم وِلدنٌ مُخَلَّدونَ اذا رَايتَهُم حَسِبتَهُم لُؤلُؤًا مَنثورا».
(انسان/ ٧٦، ١٩). سبب اين امر را مى‌توان احترام و پاسداشت مقام سيده عالميان دانست. [٣]
٥. وساطت و شفاعت: قرآن كريم وسيله جويى همگان را در سير به سوى خدا امرى لازم دانسته است: «وابتَغوا الَيهِ الوَسيلَةَ». (مائده/ ٥، ٣٥) با توجه به اينكه مراد از وسيله اهل بيت‌ [٤] عليهم السلام و منظور از وسيله‌جويى شفاعت* خواهى است آيه ياد شده بيانگر منزلت والاى اهل بيت عليهم السلام در مقام شفاعت و وساطت در پيشگاه خداوند است. در آيه‌اى ديگر با اشاره به لغزش حضرت آدم عليه السلام، از كلماتى سخن به ميان آمده است كه دريافت آنها به پذيرش توبه وى انجاميد: «فَتَلَقّى‌ ءادَمُ مِن رَبّهِ كَلِمتٍ فَتابَ عَلَيهِ انَّهُ هُوَ التَّوّابُ الرحيم». (بقره/ ٢، ٣٧) در تفسير اين «كلمات» عبارات گوناگونى آورده‌اند [٥] كه يكى از آنها استغاثه‌اى است كه در آيه زير بازگو شده است: «قالا رَبَّنا ظَلَمنا انفُسَنا وان لَم تَغفِر لَنا و تَرحَمنا لَنَكونَنَّ مِنَ الخسِرين» (اعراف/ ٧، ٢٣) [٦]، با اين حال، رواياتى ديگر- كه مى‌تواند مكمّل احاديث دسته نخست به شمار آيد- بيانگر آن است كه حضرت آدم عليه السلام با ديدن نور خمسه طيّبه‌ [٧] يا مشاهده اسامى مباركشان بر لوح عرش‌ [٨] با منزلت والاى اهل بيت آشنا گرديد و آنان را واسطه بهره‌مندى خويش از رحمت و مغفرت الهى قرار داد. [٩] در منابع‌

[١]. تفسيرالخازن، ج ٤، ص ٣٣٧؛ الغدير، ج٣، ص ١٦٩- ١٧١
[٢]. بحارالانوار، ج ٣٥، ص ٢٥٦؛ الميزان، ج٢٠، ص ١٣١
[٣]. روح‌المعانى، مج ١٦، ج ٢٩، ص ٢٥٨؛الميزان، ج ٢٠، ص ١٣١
[٤]. مناقب، ج ٣، ص ٩٢؛ بحارالانوار، ج ٢٥،ص ٢٣؛ البرهان، ج ٢، ص ٢٩٢
[٥]. تفسير عياشى، ج ١، ص ٤١؛ الكافى، ج ٨،ص ٣٠٤- ٣٠٥؛ التفسير الكبير، ج ٣، ص ١٩
[٦]. الكشاف، ج ١، ص ١٢٨- ١٢٩؛ تفسير بغوى،ج ١، ص ٣٥
[٧]. كنز الدقائق، ج ١، ص ٣٧٦
[٨]. تفسير عياشى، ج ١، ص ٤١
[٩]. الخصال، ص ٣٠٥؛ البرهان، ج ١، ص ١٩٣؛نورالثقلين، ج ١، ص ٦٧