و از آوردن هرگونه توضيح ديگر و شرح و بسط بيرون از دامنه آن پيام، خوددارى مى‌شود. ٣. مقالاتى كه ذيل مدخل‌هاى شأن نزولى مى‌آيد، اغلب در دو بخش تنظيم شده است. يك بخش صرفاً تاريخى و مشتمل بر شرح حال مدخل مورد نظر و بخش ديگر، بحث قرآنى است كه به طور عمده، گزارشى از روايات اسباب نزول است؛ امّا در مواردى كه مقاله بسيار كوتاه بوده يا آن مدخل، بحث تاريخى نداشته، مقاله در يك بخش سامان پذيرفته است. ٤. در مباحث تاريخى، گاه گزارش‌هايى آمده كه از لحاظ ارزشى مورد تأييد نيست؛ امّا جنبه علمى بحث، نقل آن‌ها را اقتضا كرده است؛ البتّه كوشيده شده تا گزارش‌هاى مرتبط با جنبه‌هاى عقيدتى و كلامى، ريزكاوى و نكته‌هاى تنش‌زاى آن‌ها به قدر كافى نقّادى شود. ٥. آن‌چه به صورت سبب نزول يا شأن نزول نقل مى‌شود، به لحاظ نقل آن‌ها در كتاب‌هاى روايى، تفاسير نقلى و اسباب نزول است و چه بسا مواردى از اين روايات، از نظر سند، اعتبار كافى نداشته يا با سياق و متن آيات سازگارى كامل نداشته باشد، يا از اجتهادات مفسران اوليه يا تفسير آيه يا تطبيق آيه بر مصاديق خارجى باشد. با اين حال، بدون آن‌كه مورد تحليل و نقد قرار گيرد، در اين مجموعه گزارش مى‌شود؛ زيرا ورود به اين عرصه، موجب طولانى شدن مقالات شده و معمولًا فايده چندانى ندارد. ٦. در مواردى كه روايات اسباب نزول با قرآن يا سنت قطعى ناسازگار باشد و نقل آن‌ها سبب اغراى به جهل شود، نقد و تحليل مى‌شود. ٧. در نگارش مقالات حتماً به معادل‌هاى عبرى، آرامى، سريانى، و ... اعلام كه در منابع يهود و مسيحى به كار رفته است، اشاره مى‌شود و در صورتى كه بتوان به رابطه‌اى ميان اين واژه‌ها دست يافت، از آن بحث مى‌شود؛ مانند واژه «اليسع» در قرآن و «اليشع» در عهدين. ٨. همه مباحث غير قرآنى برگرفته از منابع غير اسلامى، در مقدّمه مقاله مى‌آيد؛ به جز مطالب جزئى كه گاهى در لابه‌لاى مباحث قرآنى براى تأييد يا استشهاد، بدان‌ها پرداخته مى‌شود. ٩. فقط مطالبى كه صريح «عهدين» باشد يا در «تلمود كتاب مقدّس» آمده باشد يا از مطالب «اپوكريفا» يا «سؤدا اپوكريفا» ى كتاب مقدس باشد، مورد توجّه خواهد بود. ١٠. مطالبى كه از عهدين گرفته شده و با صريح قرآن يا آموزه‌هاى پذيرفته شده اسلامى در تعارض باشد، با عنوان «اسرائيليات» بررسى و نقد مى‌شود. ١١. تلاش بر اين است كه رنگ قرآنى مقالات حفظ شده، مطالب غير قرآنى حتّى‌الامكان‌