مسأله ٥٩٤ - جايز است سواره و پياده سنگ بيندازد. لكن پياده افضل است.
مسأله ٥٩٥ - بايد سنگ را با دست بيندازد، اگر با پا يا دهان بيندازد كافى نيست، ولى بعيد نيست با فلاخن كافى باشد. هر چند احتياط در ترك آن است.
مسأله ٥٩٦ - بعد از آن كه سنگ را انداخت و از محل منصرف شد، و هنوز ذبح و حلق را انجام نداده است، اگر شك كند در عدد سنگ ها، چنانچه شك او در نقيصه باشد، احتياط آن است كه برگردد و نقيصه را تمام كند. اما در شك در زياده اعتنا نكند.
مسأله ٥٩٧ - اگر بعد از ذبح يا سر تراشيدن شك كند در انداختن سنگ يا در عدد آن، اعتنا نكند.
مسأله ٥٩٨ - اگر بعد از فارغ شدن از رمى، شك كند در اين كه درست انداخته يا نه، بنابر صحت بگذارد، بلى اگر در رسيدن سنگ آخرى به محل شك كند بايد اعاده كند، ولى اگر رسيدن را دانست و احتمال داد كه با پا انداخته باشد. يا سنگ مستعمل انداخته باشد، اعتنا نكند.
مسأله ٥٩٩ - ظن به رسيدن سنگ و عدد آن اعتبار ندارد.
مسأله ٦٠٠ - در انداختن سنگ ها شرط نيست طهارة از حدث يا خبث و در خود سنگ ها نيز طهارت شرط نيست.
مسأله ٦٠١ - از بچه ها و مريضها و كسانى كه نمىتوانند بواسطه