دوست داريم كه در همان تابوت كه بود بماند گفت: خداوند قدرتى به شما مى‌دهد كه زن و مرد و صغير و كبير و آزاد و بنده شما همگى بتوانيد تورات را از بر بخوانيد گفتند ما نمى‌خواهيم مگر خواندن از روى كتاب را بعد از اين گفت و شنود و لجاجت بنى اسرائيل بود كه خداوند فرمود:( فَسَأَكْتُبُها لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ) ...- تا آنجا كه مى‌فرمايد-(الْمُفْلِحُونَ )، آن گاه موسى گفت: پروردگارا من قوم خود را به درگاه تو آوردم و نتيجه آمدنشان را به ديگران دادى پروردگارا پس مرا پيغمبر آن مردم قرار بده فرمود: پيغمبر ايشان از خود ايشان است عرض كرد: پس مرا از آن امت قرار بده فرمود: تو آن امت را درك نمى‌كنى عرض كرد: من قوم خود را به درگاهت آوردم وفاده ايشان را به ديگران دادى ؟

اينجا بود كه خداوند به وى وحى فرستاد:(وَ مِنْ قَوْمِ مُوسى‌ أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ) حميرى گفت در اينجا موسى راضى شد، آن گاه رو به حضار كرده و گفت آيا ستايش نمى‌كنيد خدايى را كه در آن روز حفظ غيبت شما را كرده و بجاى شما گوش داد مطالب مربوط به شما را و وفاده ديگران را براى شما قرار داد؟[١] و نيز در همان كتاب از ابن ابى حاتم و ابو الشيخ از نوف بكالى روايت كرده كه گفت: موسى بعد از آنكه از قوم خود هفتاد نفر انتخاب نمود به ايشان گفت: اينك به سوى خدا روانه شويد، و از او هر چه مى‌خواهيد درخواست كنيد، خود موسى درخواستى داشت و ايشان درخواستى، وقتى به ميقاتگاه يعنى به كوه طور رسيدند موسى رو به ايشان كرده و گفت: اينك درخواست خود را عرضه بداريد، ايشان گفتند: خدا را به ما نشان بده گفت: واى بر شما دوباره اين درخواست را از خدا مى‌كنيد گفتند: درخواست ما همين است بايد خدا را آشكارا به ما نشان دهى اين را كه گفتند صاعقه ايشان را گرفت و همگى مدهوش افتادند، موسى عرضه داشت: پروردگارا من هفتاد نفر از نيكان و سرشناسان بنى اسرائيل را به ميقات تو آوردم حال به سوى ايشان برگردم و يك نفر از آنان با من نباشد جواب بنى اسرائيل را چه بگويم؟ آيا مرا نخواهند كشت؟ صدايى به گوش موسى رسيد كه درخواست خود را عرضه بدار، موسى گفت: پروردگارا از تو مى‌خواهم كه همراهان مرا زنده كنى خداوند همگى ايشان را زنده كرد و در نتيجه درخواست ايشان و درخواست موسى هدر رفت، و اين درخواست ماند براى اين امت، چون آنها نتوانستند استفاده كنند[٢].

[بيان ضعف آن روايات‌]

مؤلف: اين دو روايت را از اين جهت ايراد كرديم كه از نظر شباهت در قصه شبيه به‌

[١] ( ١ و ٢) الدر المنثور ج ٣ ص ١٣٩ ط بيروت

[٢] ( ١ و ٢) الدر المنثور ج ٣ ص ١٣٩ ط بيروت