بازاريابى شبكه اى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥ - فصل اوّل پيشينه شركتهاى اقتصادى مرموز
ملا كردند. و به دنبال آن، فعاليّت آنها در كشورهاى متبوعه ممنوع گشت [١]، و جريمههاى سنگينى براى متخلّفان در نظر گرفته شد، كه اين جريمه براى كسانى كه عضو آن شركتها مىشدند در بعضى از كشورها بيش از ٠٠٠/ ٢٠ دلار بود! بدين شكل فعاليّت شركتهاى مرموز فوق الذّكر در كشورهاى خودشان ممنوع و متوقّف شد. امّا اجازه غارت مردم كشورهاى ديگر براى آنها صادر گشت، و آنان فعاليّت خويش را عمدتاً در كشورهاى جهان سوم آغاز كردند. و اين تفسيرى گويا از حقوق بشر بود!
فعاليّت آنان به تدريج به كشورهاى آسيايى گسترش پيدا كرد، به طورى كه بعضاً مركز اصلى كار خويش را به كشورهايى مانند «فيليپين»، «هنگ هنگكنگ»، «مالزى»، «امارات» و مانند آن منتقل نموده، تا راحتتر غارت اموال مردم را پىگيرى نمايند.
متأسّفانه اين ويروس خطرناك از سال ١٣٧٩ ه ش به طور مشهود و
[١] يكى از اعضاى كميسيون اجتماعى مجلس شوراى اسلامى، گفت: «بايد قدرى نگاه را جدّىتر كرد، و فرض را بر اين گذاشت كه اين حركت مشكوك شايد نيرنگ طراحانى باشد كه بخواهند براى نظام، در اين برهه از زمان، ايجاد مشكل كنند؛ چرا كه شركت اصلى چند سال سابقه فعاليّت مشكوك دارد، و در بسيارى از كشورها مانع فعاليّت آن شدهاند، امّا امروز از طريق مرزهاى خارجى وارد كشور مىشود. (روزنامه قدس، شماره ٣٧٢٤، مورّخ ١/ ٩/ ٧٩) يك كارشناس علوم اجتماعى مىگويد: «فعاليّتهاى قمارگونه امثال گلدكوئست همچون موريانه به پايههاى اقتصاد ملّى مىافتند و از بُن، ريشه آن را مىخورند. به همين دليل در بسيارى از كشورهاى پيشتاز در عرصه اقتصاد نوين، اين گونه فعاليّتها ممنوع اعلام شده است». (كيهان، مورّخ، ٢٩/ ٧/ ٨٣)