اسلام و كمكهاى مردمى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٧

٥

هرگز منّت و آزارى با آن همراه نباشد:

يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لَاتُبْطِلُواْ صَدَقَاتِكُم بِالْمَنّ وَالأَذَى‌ [١]

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، انفاقهاى خود را با منّت و آزار باطل نكنيد!

٦

انفاق بايد توأم با اخلاص و پاكى نيّت باشد:

يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ‌اللَّهِ‌ [٢]

(كسانى كه) اموالشان را براى جلب خشنودى خداوند انفاق مى‌كنند.

٧

آنچه را انفاق مى‌كند، كوچك و كم اهمّيّت بشمارد، هر چند ظاهراً بزرگ باشد:

وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ [٣]

(به هنگام انفاق) منّت مگذار و آن را بزرگ مشمر!

٨

از اموالى باشد كه به آن دل بسته است و مورد علاقه او است:

لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى‌ تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ‌ [٤]

هرگز به حقيقت نيكوكارى نمى‌رسيد مگر اين‌كه از آنچه دوست داريد، انفاق كنيد.

٩

هرگز خود را مالك حقيقى تصوّر نكند، بلكه خود را واسطه‌اى ميان خالق و خلق بداند:

[١]. سوره بقره، آيه ٢٦٤.

[٢]. سوره بقره، آيه ٢٦٥.

[٣]. سوره مدّثّر، آيه ٦.

[٤]. سوره آل عمران، آيه ٩٢.