اسلام و كمكهاى مردمى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠ - ٦- پسانداز جاويدان
مىكند و او بهترين روزى دهندگان است (وَمَآ أَنفَقْتُم مّن شَىْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَهُوَ خَيْرُ الرَّا زِقِينَ).»
گر چه محتواى اين آيه تأكيد بر مطلب گذشته است ولى از دو جهت تازگى دارد:
نخست اينكه، آيه گذشته كه مفهومش همين مفهوم بود بيشتر ناظر به اموال و اولاد كفّار بود در حالى كه تعبير به «عباد» (بندگان) در آيه مورد بحث نشان مىدهد كه ناظر به مؤمنان است؛ يعنى، حتّى در مورد مؤمنان، گاه روزى را گسترده مىكند- آنجا كه صلاح مؤمن باشد- و گاه روزى را تنگ و محدود مىسازد آنجا كه مصلحتش ايجاب كند، و به هر حال وسعت و تنگى معيشت دليل بر هيچ چيزى نمىتواند باشد.
ديگر اين كه آيه قبل وسعت و تنگى معيشت را درباره دو گروه مختلف بيان مىكرد در حالى كه آيه مورد بحث ممكن است اشاره به دو حالت مختلف از يك انسان باشد كه گاه روزيش گسترده و گاه تنگ و محدود است. به علاوه آنچه در آغاز اين آيه آمده در حقيقت مقدّمهاى است براى آنچه در پايان آيه است و آن تشويق به انفاق در راه خدا است.
جمله «فهو يُخْلِفُهُ؛ او جايش را پر مىكند» تعبير جالبى است كه نشان مىدهد آنچه در راه خدا انفاق گردد در حقيقت يك تجارت پر سود است، چرا كه خداوند عوض آن را بر عهده گرفته، ومىدانيم هنگامى كه شخص كريمى عوض چيزى را بر عهده مىگيرد رعايت برابرى و مساوات نمىكند بلكه چند برابر و گاه صد چندان مىكند.
البتّه اين وعده الهى منحصر به آخرت و سراى ديگر نيست- آن كه در