آيين رحمت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٥ - سوم محدوده جهاد و آداب آن
است و اگر مؤثّر نشد و جنگ رخ داد، از هر فرصت مناسبى براى قطع جنگ بهره مىجويد.
بدين جهت، اسلام به سربازانش اجازه آغاز هيچ جنگى را نداده، و در تمام جنگهاى اسلامى گلوله اوّل را دشمن شليك كرده است.
آيا اين ديدگاه در مورد جهاد، آميخته با خشونت است، يا نهايت رأفت و رحمت!
سوم: محدوده جهاد و آداب آن
در آيه شريفه ١٩٤ سوره بقره نيز مىخوانيم:
«فَمَنِ اعْتَدى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى عَلَيْكُمْ وَا تَّقُو اللَّهَ وَ اعْلَمُوا انَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقينَ»؛
طبق آنچه در اين آيه شريفه آمده اوّلًا: تنها در مقابل كسانى كه به مقابله و مبارزه با شما اقدام مىكنند، اجازه جنگ داده شده است؛ ثانياً: در هجوم بر آنها بايد به اندازهاى كه شرّ و ظلم آنها دفع مىشود قناعت كنيد و پا را فراتر نگذاريد؛ و ثالثاً: تقوا و خويشتندارى را، حتّى در ميدان جنگ و خونريزى، از دست ندهيد و بدانيد كه خداوند با تقوا پيشهگان است.
در حقيقت قانون جهاد اسلام چيزى است كه همه عقلاى جهان آن را قبول دارند، و به آن عمل مىكنند. آيا هيچ عاقلى اجازه مىدهد كه انسان در مقابل هجوم دشمن تسليم شود، تا مسلّط بر جان و مال و ناموس او گردد؟ هرگز! بلكه تمام عقلاى همان منطق بازدارنده قرآن را توصيه مىكنند.