آيين رحمت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٤ - اوّل و دوم آمادگى نظامى براى جلوگيرى از جنگ
با دشمنان آماده سازيد.
«تُرْهِبُونَ بِه عَدُوَّ اللَّهِ وَ عَدُوَّكُمْ»؛
امّا نه براى هجوم به دشمن و آغاز جنگ توسّط شما، بلكه براى اين كه فكر جنگ را از سر دشمن خارج سازيد، و با آمادگى بالاى شما انديشه جنگ در نطفه خفه شود.
در حقيقت اسلام مىخواهد با ايجاد آمادگى عالى مسلمانان، ريشه جنگ را بخشكاند و زمينه درگيرى و خونريزى را از بين ببرد؛ اسلام مىگويد:
«قوى ونيرومند و پرقدرت باش، تا دشمن حتّى فكر جنگ و حمله را در سر نپروراند».
آيا چنين آئينى، آئين خشونت است؟
در آيه بعد مىخوانيم:
«وَ انْ جَنَحُوا لِلسِّلْمِ فَاجْنَحْ لَها وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ انَّهُ هُوَ السَّميعُ الْعَليمُ»؛
اگر دشمن دست به حمله زد و با توان بالاى نظامى شما روبرو شد، و پرچم صلح را برافراشت، و تقاضاى صلح و آشتى كرد، شما نيز از درِ صلح در آييد وبا آنها پيمان صلح ببنديد.
چرا كه هدف اسلام درگيرى و خشونت و جنگ و خونريزى نيست، و اكنون كه دشمن از كار خود پشيمان گشته و آماده صلح و آشتى است، جنگ را رها كنيد و آتشبس را بپذيريد.
خلاصه اين كه، بينش اسلام در مورد جنگ، يك تفكّر پيشگيرانه