آيين رحمت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨ - دوم راههاى اثبات حدود شرعى
الْعَدْلَ فَتُحْيِى الْارْضَ لِإحْياءِ الْعَدْلَ، وَ لَإقامَةُ الْحَدِّ فيهِ انْفَعُ فِى الْارضِ مِنَ الْقِطَرِ ارْبَعينَ صَباحاً» [١]؛
منظور (فقط) اين نيست كه زمينهاى خشك را با بارانهاى پر بركت زنده مىكند، بلكه منظور اين است كه خداوند مردانى (بزرگ و مخلص و بلند همّت را) مبعوث مىكند، كه آنها عدالت را در جهان زنده مىكنند، و زمين بر اثر زنده شدن عدالت احياء مىگردد؛ و بدون شك اقامه و اجراى حدود و تعزيرات بر روى زمين، پر منفعتتر است از اين كه چهل شبانه روز بر آن باران ببارد.
توجّه مىكنيد در اين روايات، كه فلسفه اجراى حدود را بيان مىكند، سخنى از انتقام و خشونت و مانند آن نيست؛ بلكه سخن از محبّت و رحمت و اقامه عدل و سيراب كردن جامعه اسلامى و مانند آن است.
دوم: راههاى اثبات حدود شرعى
مطالعه چگونگى اثبات حدود شرعى، جلوههاى ديگرى از رحمت و رأفت اسلامى را در آئينه حدود و مجازاتهاى اسلامى به نمايش مىگذارد.
بسيارى از حدود با چهار شاهد، يا چهار بار اقرار ثابت مىشود؛ بدين معنى كه بايد چهار نفر انسان عادل شهادت دهند فلان زن و مرد را در حال انجام عمل منافى عفّت ديدهاند، تا بتوان حدّ شرعى بر آنها جارى كرد.
[١]. وسائل الشّيعه، جلد ١٨، صفحه ٣٠٨، حديث ٣.