آيين رحمت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٩ - پاسخ دوم جهاد ابتدايى در موارد خاصّى هماهنگ با عقل و منطق است

آن‌ها هم رحمت است! قرآن مجيد در اين زمينه، در آيه شريفه ٩٤ سوره اعراف تعبير جالبى دارد؛ در آيه مذكور مى‌خوانيم:

«وَ ما ارْسَلْنا فى‌ قَرْيَةٍ مِنْ نَبِىٍّ الّا اخَذْنا اهْلَها بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ»؛

و ما در هيچ شهر و آبادى پيامبرى نفرستاديم مگر اين كه اهل آن را به ناراحتيها و خسارتهايى گرفتار ساختيم؛ شايد به خود آيند و به سوى خدا باز گردند و تضرّع كنند.

انسانِ مستِ ناز و نعمت، گوشش بدهكار حرف پيامبران نيست؛ امّا هنگامى كه با مشكلات دست و پنجه نرم كند، غرورش مى‌شكند، و گوشش آماده پذيرش سخن حق مى‌شود.

بنابراين، عذابهاى الهى كه سبب بيدارى گناهكاران و بازگشت آنها به سوى خداو موجب تضرّع و توبه و انابه مى‌گردد، خشونت نيست، بلكه رحمت و رأفت الهى است.