اخلاق خانواده(ج1) - فاخری، عليرضا؛ منتظری، محمدحسين - الصفحة ٤٢ - ٥ - تقوا

است. دختر و پسرى كه يك عمر مى‌خواهند با يكديگر زندگى كنند، بايد هر دو به زيور اخلاق پسنديده آراسته باشند، تا بتوانند به آسانى بر مشكلات زندگى چيره شوند. اينكه در پاره‌اى از روايات اسلامى از ازدواج با افراد بدرفتار، بددهن، شرابخوار، قمارباز و ...

منع شده، ناظر به رعايت هم‌شأنى در اخلاق و رفتار است.

امام باقر ٧ به نقل از رسول خدا ٦ مى‌فرمايد:

«اذا جائَكُمْ مَنْ تَرْضَوْنَ خُلْقَهُ وَ دينَهُ فَزَوِّجُوهُ الَّا تَفْعَلُوُهُ تَكُنْ فِتْنَةٌ فِى‌الْارْضِ وَ فَسادٌ كَبيرٌ»[١]

هرگاه كسى براى خواستگارى نزد شما آمد كه اخلاق و دينش را مى‌پسنديد به او زن بدهيد و گرنه فتنه و فساد بزرگى در زمين به وجود مى‌آيد.

روشن است كه اخلاق پسنديده و برخوردارى از مكارم اخلاقى كمبودهاى ناشى از ثروت و زيبايى را جبران مى‌كند و مايه سازش و زندگى سعادتمندانه زن و شوهر مى‌شود.

مسأله كفو بودن- گذشته از موارد ياد شده- در پاره‌اى از روايات اسلامى به پاكدامنى ناشى از ايمان و اعتقاد و امكان تأمين زندگى تفسير شده است. امام صادق ٧ در اين باره مى‌فرمايد:

«الْكُفْوُ انْ يَكُونَ عَفيفاً وَ عِنْدَهُ يَسارٌ»[٢]

هم شأن بودن [در ازدواج‌] عبارت از پاكدامنى و امكان تأمين زندگى است.

آنچه تا حال در زمينه معيارهاى گزينش همسر ذكر شد، معيارهاى اساسى و مهمّ در اين زمينه است. در اينجا پاره‌اى ديگر از معيارها را به صورت گذرا بيان مى‌كنيم.

. ٥- تقوا

امام حسن مجتبى ٧ در پاسخ شخصى كه در مورد ازدواج دخترش‌مشورت‌

[١] - وسائل الشيعه، ج ١٤، ص ٥١

[٢] - همان