اخلاق خانواده(ج1) - فاخری، عليرضا؛ منتظری، محمدحسين - الصفحة ١٠٦ - ١ - ايمان

«ما مِنْ عِبادَةٍ افْضَلُ عِنْدَاللَّهِ مِنْ عِفَّةِ بَطْنٍ وَ فَرْجٍ»[١]

هيچ عبادتى در پيشگاه خداوند برتر از پاكى شكم و عفّت در امور جنسى نيست.

تلاش در راه حفظ پاكدامنى، جهادى پيگير با نفس امّاره است و انسان را در رديف مجاهدان شهيد در راه خدا و فرشتگان الهى قرار مى‌دهد. امام على ٧ در اين باره مى‌فرمايد:

«مَا الُمجاهِدُ الشَّهيدُ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ بِاعْظَمَ اجْراً مِمَّنْ قَدَرَ فَعَفَّ، لَكادَ الْعَفيفُ انْ يَكُونَ مَلَكاً مِنَ الْمَلائِكَةِ»[٢]

پاداش مجاهد شهيد در راه خدا از كسى كه قدرت [بر حرام و گناه‌] دارد، ولى عفّت مى‌ورزد، بيشتر نيست. نزديك است كه انسان پاكدامن، فرشته‌اى از فرشتگان [الهى‌] باشد.

عوامل حفظ عفّت‌

بعضى از عوامل مؤثّر در حفظ پاكدامنى عبارتند از:

١- ايمان‌

ايمان از جمله عوامل بازدارنده انسان از ورود به محرّمات الهى است و او را در حفظ عفّت يارى مى‌كند. مؤمنان در قرآن كريم و روايات اسلامى به برخوردارى از صفت پاكدامنى ستوده شده‌اند.

قرآن كريم مى‌فرمايد:

«قَدْ افْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ ... وَالَّذينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ»[٣]

مؤمنان رستگار شدند ... و آنها كه دامان خود را (از آلوده شدن به بى‌عفّتى) حفظ مى‌كنند.

امام على ٧ نيز مى‌فرمايد:

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ٨٠

[٢] - نهج البلاغه، حكمت ٤٦٦، ص ١٣٠٣

[٣] - مؤمنون( ٢٣)، آيات ١ و ٥