اخلاق خانواده(ج1) - فاخری، عليرضا؛ منتظری، محمدحسين - الصفحة ١٧١

«إِيَّاكُمْ وَالْكَسَلَ فَإِنَّهُ مَنْ كَسِلَ لَمْ يُؤَدِّ حَقَّ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ»[١]

از كسالت بپرهيزيد، زيرا فرد كسل، حقّ خداوند را ادا نمى‌كند.

لازمه حيات كودك، شادمانى و شور و نشاط است. اگر رفتار نادرست پدر و مادر، اين روحيه كودك را از بين نبرد، در بزرگى نيز شور و نشاط او باعث تحرّك و فعّاليت بيشتر وى بوده، موجب موفقيّت كودك خواهد شد. در هر حال رفتار پدر و مادر نسبت به كودك، بايد با ظرافت و توجه به لطافت طبع وى، همراه باشد. آنها نبايد با رفتار تند و خشن، روحيه لطيف او را در هم شكنند، بلكه بايد با رفتارى مناسب، او را به سوى تكامل سوق دهند. در اين زمينه، رفتار متناسب پدر و مادر در سطح فكر كودك، و همزبانى با او، تقويت كننده شخصيت كودك و حافظ شادابى و نشاط روحى‌ست.

رسول گرامى اسلام ٦ مى‌فرمايد:

«مَنْ فَرَّحَ ابْنَتَهُ فَكَانَّما اعْتَقَ رَقَبَةً مِنْ وُلْدِ اسْمْعيلَ وَ مَنْ اقَرَّ عَيْنَ ابْنٍ فَكَأَنَّما بَكى‌ مِنْ خَشِيَةِ اللَّهِ»[٢]

كسى كه دختر بچّه خود را شادمان كند، گويا بنده‌اى از فرزندان اسماعيل را آزاد كرده است و آن كس كه ديده پسر بچّه خود را روشن كند (مسرورش نمايد) مثل آن است كه از خوف خدا گريسته است.

سيره آن حضرت نيز الهام دهنده چنين روشى است:

مردى به نام يعلى عامرى از محضر رسول خدا ٦ خارج شد. جلوى منزل، امام حسين ٧ را ديد كه با كودكان مشغول بازى است. طولى نكشيد كه رسول اكرم ٦ همراه يارانش از منزل خارج شد، وقتى امام حسين ٧ را ديد، دستهاى خود را گشوده به سوى او رفت، ولى امام حسين ٧ خنده كنان به اين طرف و آن طرف مى‌دويد و پيامبر از پى او مى‌رفت تا سرانجام به او رسيد و دستى زير چانه و دستى به پشت گردنش نهاد و صورتش را بوسيد.[٣]

[١] - بحارالانوار، ج ٧٣، ص ١٥٩

[٢] - مكارم الاخلاق، ج ١، ص ٤٢٤

[٣] - مستدرك الوسائل، ج ١٥، ص ١٧١