اخلاق خانواده(ج1) - فاخری، عليرضا؛ منتظری، محمدحسين - الصفحة ٧٨ - د - عيبجويى

آزار مى‌دهند و با اين رفتار نادرست، نه تنها عيبهاى همسر را اصلاح نمى‌كنند، بلكه در اخلاق او تأثير منفى مى‌گذارند. بدين جهت، پيشوايان دين توجّه انسان را از عيب ديگران به اصلاح عيوب خويش معطوف كرده‌اند، چرا كه فقط كسانى توانايى اصلاح ديگران را دارند كه ابتدا عيبهاى خود را اصلاح كرده باشند. امام على ٧ مى‌فرمايد:

«طُوبى‌ لِمَنْ شَغَلَهُ عَيْبُهُ عَنْ عُيُوبِ النَّاسِ»[١]

خوشا به حال كسى كه پرداختن به عيوب خويش، او را از توجّه به عيبهاى ديگران بازداشته است.

خوشبختى در آن خانه‌اى است كه اهل آن، در مرحله اوّل به بازنگرى در اخلاق خويش و يافتن نقص و لغزشهاى خود پرداخته، سپس با لحنى ملايم، محترمانه و بدون هيچ گونه تحقير و اهانت و باتوجّه به شرايط و ظرفيّت روحى همسر، به اصلاح او بپردازند، بگونه‌اى كه با رضايت خاطر درصدد اصلاح خويش برآيد.

[١] - بحار الانوار، ج ٦٩، ص ٣٨٠