اخلاق خانواده(ج1) - فاخری، عليرضا؛ منتظری، محمدحسين - الصفحة ٢٧ - ازدواج، كاخ محبت

خود در حفظ آن كوشيد و از هيچ تلاشى در اين راه دريغ نكرد.

زمينه‌ساز حفظ و تداوم محيط خانواده، علاقه فطرى انسان به همسر و فرزندان خويش است كه موجب جذب عاطفى آنان به يكديگر شده است. در حقيقت بزرگترين عامل ثبات و سلامت خانواده، محبّت موجود ميان اعضاى آن است. بدين جهت بايد عوامل تحكيم اين پيوند عاطفى را تقويت كرد، تا نظام زندگى خانوادگى استحكام بيشترى يابد.

دين مقدّس اسلام از سويى مقرّرات لازم حقوقى را براى تحكيم نظام خانواده وضع كرده و توجه زيادى به آن مبذول داشته است و از سوى ديگر، طلاق و جدايى را سخت مورد نكوهش قرار داده، تا از ايجاد هرگونه تزلزل در روابط خانوادگى جلوگيرى نمايد.

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

«انَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ يُحِبُّ الْبَيْتَ الَّذى‌ فيهِ الْعِرْسُ وَ يُبْغِضُ الْبَيْتَ الَّذى‌ فيهِ الطَّلاقُ، و ما مِنْ شَىْ‌ءٍ ابْغَضُ الَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ مِنَ الطَّلاقِ»[١]

بدرستى كه خداوند دوستدار خانه‌اى است كه در آن عروسى شود و خانه‌اى را كه در آن طلاق صورت گيرد، دشمن مى‌دارد. هيچ چيز نزد خدا ناپسندتر از طلاق نيست.

طلاق از نظر اسلام به عنوان آخرين راه حلّ مورد پذيرش قرار گرفته است؛ يعنى بعد از اينكه تمام كوششها براى اصلاح اختلافات خانوادگى به نتيجه نرسيد و چاره‌اى جز جدايى نيست، طلاق مجاز شمرده شده است، ولى در عين حال به خاطر نتايج تلخ و ناگوار آن، نظير سست شدن بنيان اخلاقى جامعه و متلاشى شدن محيط مناسب پرورش فرزندان، منفورترين حلالها نزد خداست.

رسول خدا ٦ فرمود:

«ما احَلَّ اللَّهُ شَيْئاً ابْغَضُ الَيْهِ مِنَ الطَّلاقِ»[٢]

خداوند چيزى را حلال نكرده كه نزد او از طلاق منفورتر باشد.

[١] - وسائل الشيعه، ج ١٥، ص ٢٦٧

[٢] - كنز العمّال، ج ٩، ص ٦٦١