مردان بسپارند، باقى نمانده است. زنان هم اينك مى‌توانند با غرور بگويند كه توانسته‌اند به باور و اعتمادى كه انقلاب اسلامى به آنان داشته است، در صحنه عمل پاسخ مثبت دهند. آنچه باقى مانده، بحث و جدال در ضرورت حضور و توانايى زنان در اداره امور نيست، بلكه آنان بايد به گذشته بنگرند و با درس و آموزش بيش‌تر، به آينده بينديشند و به ارتقاى توانايى‌ها خود بپردازند. گام نخست در اين راه، تقويت نقاط مثبت گذشته و دور افكندن آسيب‌هايى است كه حضور اجتماعى آنان را با خطر مواجه مى‌سازد و يكى از اين آسيب‌ها، سنگين شدن كفه حضور اجتماعى به زيان وظايف مادرى و همسرى است.