حضرت على عليه السلام فرمود:
«ارْتَفَعَ عَنْ ظُلْمِ عِبادِهِ وَ قامَ بِالْقِسْطِ فى‌ خَلْقِهِ وَ عَدَلَ عَلَيْهِمْ فى‌ حُكْمِهِ» «١» برتر از آن است كه به بندگانش ظلم كند و در ميان بندگان به قسط و عدل قيام نموده و در حكمش عدالت را نسبت به آنها مراعات كرده است.
ج- عدل جزايى و كيفرى‌ يكى ديگر از مظاهر عدل الهى، مسأله معاد و رسيدگى به اعمال نيك و بد انسان‌ها و پاداش و كيفر دادن به نيكوكاران و بدكاران است؛ زيرا از سويى، يكى از راه‌هاى اثبات معاد، عادل‌بودن خداوند است؛ چراكه خداوند عادل حكيم، اعمال بشر را بى‌محاسبه و پاداش و كيفر نمى‌گذارد و از سوى ديگر، اساس اين محاكمه و محاسبه نيز بر ميزان عدل است. قرآن مى‌فرمايد:
«وَ نَضَعُ الْمَوازينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئًا وَ انْ كانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ اتَيْنا بِها وَ كَفى‌ بِنا حاسِبينَ» «٢» ما ترازوهاى عدل را در روز قيامت بر پا مى‌كنيم. پس به هيچ كس كمترين ستمى نمى‌شود و اگر به‌مقدار سنگينى يك دانه خردل (كار نيك و بدى) باشد ما آن را حاضر مى‌كنيم. و كافى است كه ما حساب كننده باشيم.
حضرت على عليه السلام فرمود:
آن‌گاه كه زمين سخت بلرزد و با هول‌ها و سختى‌هاى آن، قيامت محقّق گردد و به هر دينى، اهل آن و به هر معبودى، پرستندگان آن و به هر پيشوايى، پيروان آن ملحق شوند، آن هنگام، نظر افكندن به آسمان و آهسته قدم برداشتن در زمين در برابر عدل و قسط خداوند، جزا داده نشود، مگر به آن‌چه حق آن است. «٣» امام سجّاد عليه السلام فرمود: