«ذَرْوَةُ الْامْرِ وَ سَنانُهُ وَ مِفْتاحُهُ وَ بابُ الْاشْياءِ وَ رِضَا الرَّحْمنِ الطَّاعَةُ لِلْامامِ بَعْدَ مَعْرِفَتِهِ»» قلّه بلند ايمان (و يا دين و دنيا) و با شرافت‌ترين آن و كليدش و درِ هر چيز و خشنودى خداى رحمان در اطاعت از امام، پس از معرفت پيدا كردن به اوست.
امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
«نَحْنُ قَوْمٌ فَرَضَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ طاعَتَنا» «٢» ما گروهى هستيم كه خداوند عزّ و جلّ اطاعت ما را واجب گردانيده است.
و نيز آن حضرت در ذيل آيه شريفه‌اى كه مى‌فرمايد: «خدا به شما فرمان مى‌دهد كه امانت‌ها را به اهلش سپاريد و آن‌گاه كه در ميان مردم حكم مى‌رانيد، براساس عدل حكم كنيد» «٣»، مى‌فرمايد:
«امَرَ اللَّهُ الْامامَ انْ يَدْفَعَ ما عِنْدَهُ الَى الْامامِ الَّذى‌ بَعْدَهُ وَ امَرَ اللَّهُ الْائِمَّةَ انْ يَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ وَ امَرَ النَّاسَ انْ يُطيعُوهُمْ» «٤» خداوند امر كرده به هر امامى كه آن‌چه نزد اوست (از اسرار امامت) به امام پس از خود بسپارد و خدا امامان را امر كرده كه براساس عدل، حكم كنند و مردم را فرمان داده است كه از آنان اطاعت نمايند.