مباحث سياسى(2) سطح(1) - صفر سفیدرو و منصور حاتمی - الصفحة ٣٢

اين كشورها هنگام تأسيس سازمان اوپك ٦٧ درصد ذخاير نفت جهان و ٣٨ درصد كل توليد جهانى نفت و ٩٠ درصد بازار جهانى نفت را در اختيار داشتند. «١» تشكيل سازمان اوپك، كه اوّلين اقدام دسته‌جمعى صادركنندگان نفت در زمينه اعمال حق حاكميّت ملّى خود بود، دستاورد بزرگى براى كشورهاى صادر كننده نفت محسوب مى‌شد و موجب اقتدار سياسى و دميده شدن روح اعتماد به نفس در اين كشورها گشت.
هدف‌ هدف از تشكيل «اوپك» وحدت‌بخشيدن به سياستهاى نفتى كشورهاى عضو و تعيين بهترين راه حفظ منافع جمعى بود.
عنوان «كشورهاى صادر كننده نفت» توسط «فواد روحانى» نماينده ايران، كه در اولين كنفرانس اوپك در بغداد به سمت اوّلين دبير كل اوپك انتخاب شد، پيشنهاد گرديد. «٢» اعضاى اوپك‌ علاوه بر پنج كشور بنيانگذار سازمان اوپك، بين سالهاى ١٩٦١ تا ١٩٧٥ ميلادى هشت كشور نفت‌خيز ديگر، كه شرايط عضويت را داشتند، به اين سازمان پيوستند و شمار اعضاى اوپك به سيزده كشور افزايش يافت. با خروج دو كشور گابن و اكوادور در سال ١٩٩٢، تعداد كشورهاى عضو به ١١ كشور كاهش يافت.
كشورهاى عضو اوپك از مناطق مختلف جهان دور هم گرد آمده‌اند. برخى آفريقايى مانند الجزاير، ليبى، نيجريه و برخى عربى مثل عربستان، عراق، كويت، امارات متحده و قطر از منطقه خليج فارس هستند و جمهورى اسلامى ايران تنها كشور غير عربى منطقه است. اندونزى نيز تنها عضو اوپك از جنوب شرقى آسيا است. اين كشورها، همراه كشور ونزوئلا از امريكاى جنوبى، يازده عضو سازمان اوپك هستند.