مباحث سياسى(2) سطح(1) - صفر سفیدرو و منصور حاتمی - الصفحة ٢٦
ساختار سازمان ساختار سازمانى ناتو عبارت است از:
- شوراى آتلانتيك شمالى، متشكل از وزراى خارجه، اقتصاد و دفاع كشورهاى عضو، كه عالىترين نهاد ناتو محسوب مىشود و وظيفه هماهنگى بين شاخههاى اجرايى و كميته نظامى را برعهده دارد. در جلسات شورا تمامى كشورهاى عضو شركت مىكنند، تصميمگيرى در آن به اتفاق آرا مىباشد و هر كشور فقط حق يك رأى دارد.
- فرماندهى عالى نظامى، متشكل از افسران عالىرتبه كشورهاى عضو، كه استراتژى نظامى را تعيين مىكنند و به نظر شورا مىرسانند. فرمانده عالى نيروهاى مسلّح ناتو همواره بر عهده يكى از افسران ارشد امريكا بوده است. به همين دليل فرانسه در دوران رياست جمهورى دوگل (١٩٦٠ م) نيروهاى نظامى خود را از تحت فرماندهى ناتو خارج ساخت. «١» - دبيرخانه، كه در رأس آن دبير كل قرار دارد و او به عنوان رييس شورا نيز انجام وظيفه مىنمايد.
- كميتههاى شوراى آتلانتيك، متشكل از نهادهاى مهم مشورتى داخل ناتو. «٢» اگرچه دولتهاى عضو پيمان ناتو آن را يك اتحاد دفاعى براى مقابله با خطر تجاوز نظامى شوروى در اروپاى غربى و امريكاى شمالى مىدانستند، امّا دولتهاى اروپاى شرقى عضو بلوك شوروى سابق، آن را (به خصوص پس از پيوستن آلمان به ناتو) اتحادى با مقاصد تجاوزكارانه تلقى مىكردند. كشورهاى كمونيستى در برابر پيمان و سازمان ناتو دست به عملى متقابل زدند و در سال ١٩٥٥ پيمان ورشو را به امضا رساندند و «سازمان پيمان ورشو» را تأسيس كردند. پس از فروپاشى شوروى و انحلال پيمان ورشو برخى تحليلگران روابط بين الملل، فروپاشى پيمان ناتو را نويد مىدادند. امّا در عمل نه تنها اين نويد تحقّق نيافت، بلكه ناتو با افزايش اعضاى خود حوزه قلمرو جغرافيايى پيمان را به سمت شرق نيز گسترش داد.